പാടവരമ്പുകളിലെ കാറ്റിന്മേൽ ഒരു ചെണ്ടയുടെ അകലെനിന്നുള്ള മുഴക്കം പടർന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇരുൾപരന്ന കാവുകളിൽ തോറ്റംപാട്ടുകളുടെ വരികൾ ഉയരുമ്പോൾ, ഉത്തരമലബാറിന്റെ മണ്ണിൽ തുലാം പത്തിന്റെ തിരിതെളിയുകയാണ്. ചായില്യവും കരിയും ചാലിച്ചെഴുതിയ മുഖത്തെഴുത്തുമായി തിരുച്ചിലമ്പണിഞ്ഞ് ദൈവങ്ങൾ നേരിട്ടിറങ്ങുന്ന കാലം. മണ്ണിൽ ജീവിച്ച് മൺമറഞ്ഞുപോയ വീരപുരുഷന്മാരുടെയും പീഡിതരായ മനുഷ്യരുടെയും നോവുകൾ ദൈവക്കോലങ്ങളായി പുനർജനിക്കുന്ന വടക്കേമലബാറിന്റെ സ്വന്തം കലാരൂപം. ഇനിയുള്ള രാവുകൾ മലബാറിന് ഉറക്കമില്ലാത്ത കാലമാണ്; മണ്ണും മനുഷ്യനും ഒന്നാകുന്ന തെയ്യക്കാലം!
വെറുമൊരു കാഴ്ചയോ ആഘോഷമോ അല്ല ഉത്തരമലബാറിലെ തെയ്യക്കാലം; മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രവും പീഡിതരായ മനുഷ്യരുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പും ഇഴചേർന്ന ആദിമ സംസ്കൃതിയുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണിത്. കൽപനകളിലെ ദൈവങ്ങളെയല്ല, തങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ ജീവിച്ച് അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കും അനീതികൾക്കും ഇരയായി മൺമറഞ്ഞുപോയ മനുഷ്യരെയാണ് വടക്കേമലബാറുകാർ ദൈവങ്ങളായി കണ്ട് വണങ്ങുന്നത്. ചരിത്രവും ഐതിഹ്യവും മിത്തുകളും ഒന്നിക്കുന്നിടത്താണ് ഓരോ തെയ്യത്തിന്റെയും ജനനം.
കളിയാട്ടങ്ങൾക്ക് തിരിതെളിഞ്ഞു
ഇന്ന് പുലർച്ചെ തളിപ്പറമ്പ് കൊളച്ചേരി ചാത്തമ്പള്ളിക്കാവിലെ വിഷകണ്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ പുറപ്പാടോടെ, കോരപ്പുഴയ്ക്ക് വടക്കും ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴയ്ക്ക് തെക്കുമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന കോലത്തുനാട്ടിൽ ഇത്തവണയും കളിയാട്ടക്കാലത്തിന് തുടക്കമായി. ചിങ്ങമാസത്തിലും തുലാം ഒന്നിലുമൊക്കെ വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ചിലയിടങ്ങളിൽ തെയ്യംകെട്ട് നടക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, തുലാപ്പത്താണ് കളിയാട്ടക്കാലത്തെ ഏറ്റവും വിശേഷ ദിവസം. അന്നേദിവസം തന്നെയാണ് ചാത്തമ്പള്ളിക്കാവിൽ വിഷകണ്ഠൻ ഉറഞ്ഞാടുന്നതും.
പത്താമുദയവും നാട്ടുപഴമയും
സൂര്യൻ സർവൈശ്വര്യങ്ങളും ഭക്തർക്ക് നൽകുന്ന ദിവസമാണ് തുലാമാസത്തിലെ പത്താമുദയം എന്നാണ് വിശ്വാസം. മേടം, തുലാം മാസങ്ങളിലെ പത്താമത്തെ ദിവസത്തെയാണ് പത്താമുദയം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇതിൽ തുലാത്തിലെ പത്താമുദയം ‘തുലാപ്പത്ത്’ എന്ന പേരിലാണ് പ്രസിദ്ധം. ശുഭകാരകമായ, കാർഷിക പ്രാധാന്യമുള്ള ദിവസമാണിത്. നല്ല മുഹൂർത്തം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടു നടക്കാതെ പോയ കാര്യങ്ങളും ഈ ദിവസം നടത്താറുണ്ട്.
ഓരോ പത്താമുദയവും കന്നുകാലികളും ആലയും വയലും വിതപ്പാട്ടുമൊക്കെയുള്ള നാട്ടുപഴമയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. വിളയിറക്കാനുള്ള ശുഭദിനമായും ഈ ദിവസത്തെ കാണുന്നു. കാലിച്ചേകവൻ ദൈവത്തെ പ്രത്യേക പൂജകളാൽ ഈ ദിവസം പ്രീതിപ്പെടുത്തും. ഇടവപ്പാതിയോടെ അടച്ച കാവുകൾ തുറന്ന് വിളക്ക് തെളിച്ച് അടിയന്തിരം നടക്കുന്ന ദിവസവും ഇതാണ്. തറവാട്ടിലെ പൂജാമുറിയിൽനിന്ന് കൊളുത്തിയെടുത്ത തീയെടുത്ത് കന്നിമൂലയിൽ അടുപ്പുകൂട്ടിയും വെള്ളോട്ടുരുളിയിൽ ഉണക്കലരിപ്പായസം വേവിച്ചും കാലിച്ചേകവൻ ദൈവത്തിന് നിവേദിക്കുന്നു.
ഐതിഹ്യങ്ങളും ചരിത്രവും
തെയ്യങ്ങളുടെ ഉത്ഭവത്തിന് പിന്നിൽ വിവിധ ഐതിഹ്യങ്ങളുണ്ട്. ദക്ഷയാഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും, പരശുരാമൻ കേരളം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ജനങ്ങളുടെ ആത്മരക്ഷയ്ക്കായി ദേവീചൈതന്യത്തെ കാവുകളിൽ കുടിയിരുത്തിയതുമെല്ലാം ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇതിനപ്പുറം, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെയും നാടുവാഴിത്തത്തിന്റെയും കാലത്ത് ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്കിരയായി ജീവൻ വെടിയേണ്ടിവന്ന ധീരന്മാരും രക്തസാക്ഷികളുമാണ് പിന്നീട് ആ ജനതയുടെ രക്ഷാധികാരികളായ ദൈവങ്ങളായി മാറിയത്. പൊട്ടനും ഗുളികനും മുതൽ വിഷ്ണുമൂർത്തിയും കണ്ടനാർകേളനും വരെയുള്ള കോലങ്ങൾ ഈ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. ജാതിഭേദങ്ങൾക്കതീതമായി, ചൂഷിതരായ മനുഷ്യർക്ക് നീതിയും ആശ്വാസവും ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു സമാന്തര നീതിബോധം കൂടിയാണ് തെയ്യക്കാലം കാവുകളിൽ തീർക്കുന്നത്.
കണിമംഗലം തറവാടും ആചാരപ്പെരുമയും
തെയ്യക്കാലത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചുകൊണ്ട് നീലേശ്വരം അഞ്ചുതറക്കൽ അടിയോടി കണിമംഗലം തറവാട്ടിലെ കോല സ്വരൂപസ്ഥാനത്ത് ആദ്യ തെയ്യത്തിന്റെ കേളികൊട്ടുയരും. തുടർന്നുള്ള ഏഴു മാസക്കാലം വടക്കൻ മലബാറിന് ഉറക്കമില്ലാത്ത രാവുകളാണ്. പെരുമ്പുഴയും വളപട്ടണം പുഴയും കടന്ന്, എഴോം മുതൽ പയ്യന്നൂരും തളിപ്പറമ്പും നാടൊട്ടുക്കും കാവുകളിൽ നാഗഭഗവതിയും മുത്തപ്പനും വട്ടമുടിയേറ്റിയ ചാമുണ്ഡിയും ഗുളികനും വേട്ടയ്ക്കൊരുമകനും അരങ്ങുവാഴും.
ചൂട്ടുവെളിച്ചവും തിരുച്ചിലമ്പൊലിയും
രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ കാവുകളിൽ ചൂട്ടുകറ്റകൾ തെളിയുമ്പോൾ ആകെ ഒരു മനംമയക്കുന്ന അന്തരീക്ഷമാണ്. മുഖത്ത് ചായില്യവും കരിയും ചാലിച്ചെഴുതിയ മുഖത്തെഴുത്തുമായി കോലധാരികൾ അരങ്ങിലെത്തുന്നു. തോറ്റംപാട്ടുകളുടെ അലർച്ചയും ചെണ്ടയുടെ പെരുക്കവും ഒന്നുചേരുമ്പോൾ ആ വായുവിൽ പോലും ഒരുതരം വിറയൽ പടരും. കുരുതിയും തിരിയുരുകലും കഴിഞ്ഞുള്ള ആ വരവിലാണ് പൊട്ടനും ഗുളികനും ചാമുണ്ഡിയും വിഷ്ണുമൂർത്തിയും കണ്ടനാർകേളനും കണ്മുന്നിൽ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നത്.
തെയ്യക്കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച, കനലാട്ടം വെട്ടിമറിയുന്ന ആ തിരുറ്റത്താണ്. ദുഃഖങ്ങളും നോവുകളും നെഞ്ചിലൊതുക്കി, ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരത്താൽ തളർന്ന് തെയ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിൽക്കുന്ന പാവം മനുഷ്യൻ. അവിടെ ജാതിയോ മതമോ സമ്പത്തോ പ്രശ്നമല്ല. തെയ്യക്കോലം തന്റെ നീളമുള്ള മുടിയുലച്ച്, വലിയ വാളും പിടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് ചാടിവീണ് ആ മനുഷ്യന്റെ തലയിൽ കൈവെക്കും.”പേടിക്കണ്ട മക്കളെ, ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്…” എന്ന് ആ തെയ്യം ഉറഞ്ഞുതുടങ്ങി മൊഴിയുമ്പോൾ, ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിലെ കണ്ണീർ വറ്റും.
ആദിമ നീതിബോധത്തിന്റെ അമരപ്രഭ
കേവലമൊരു അനുഷ്ഠാനകല എന്നതിനപ്പുറം തെയ്യം വടക്കൻ മലബാറിലെ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതചര്യയാണ്; ജാതിമതിലുകൾക്കതീതമായി ഗ്രാമങ്ങൾ ഒന്നാകുന്ന സാഹോദര്യത്തിന്റെ കാലം. കാലം എത്രമാറിയാലും, ഉത്തരമലബാറിന്റെ മണ്ണ് അതിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വേരുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടക്കുകയാണ്. അടിച്ചമർത്തലുകൾക്ക് ഇരയായി പൊരുതിവീണ മനുഷ്യർക്ക് ആ സമൂഹം നൽകിയ അമരത്വമാണ് ഓരോ തെയ്യവും. തുലാപ്പത്തിന്റെ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ചൂട്ടുവെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രഭയിൽ മുഴങ്ങുന്ന ആ തിരുച്ചിലമ്പൊലി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ചരിത്രബോധത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി എക്കാലവും നിലനിൽക്കും.