இனப்படுகொலையால் நனைந்த்து ஈழ நிலம் என்றால் இனப்படுகொலைகளால் நிரம்பியது ஈழத்தின் நாட்காட்டி. இன்றும் அப்படியொரு இனப்படுகொலையின் நினைவுநாளே. திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூதூர் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ள குமாரபுரம் கிராமம், இலங்கையின் இனமுரண்பாட்டு வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு துயரச் சின்னமாகப் பதிந்துள்ளது. 1996ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி 11ஆம் தேதி இக்கிராமத்தில் நிகழ்ந்த படுகொலை, பொதுமக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட கொடூரமான படுகொலைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. ஆண்டுகள் பல கடந்தும், அந்தச் சம்பவம் தொடர்பான நினைவுகளும், நீதிக்கான எதிர்பார்ப்புகளும் இன்னும் நீண்டுகொண்டுசெல்கின்றன.

என்ன நடந்தது?

அந்த நாளில், குமாரபுரம் கிராமத்தில் வாழ்ந்த தமிழ் பொதுமக்கள் திடீரென வன்முறையின் இலக்காக மாற்றப்பட்டனர். வீடுகளில் இருந்த பெண்கள், குழந்தைகள், வயோதிபர்கள் உட்பட பலர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாகப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்தச் சம்பவத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 24 முதல் 26 வரை எனப் பல்வேறு ஆதாரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. உயிரிழந்தவர்களில் சிறுவர்கள் மற்றும் பெண்களும் அடங்கியிருந்தது, இந்தச் சம்பவத்தின் கொடூரத்தன்மையை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது.

குமாரபுரம் படுகொலை தற்செயலான சம்பவமாக அல்லாது, அக்காலகட்டத்தில் நிலவிய ஆயுத மோதல் சூழலின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 1990களின் நடுப்பகுதியில் இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணம் கடும் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கும், பதிலடி தாக்குதல்களுக்கும் உள்ளாகியிருந்த காலகட்டத்தில் இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. ஆயுத மோதலின் பெயரில், பாதுகாப்பற்ற பொதுமக்கள் இலக்காக்கப்பட்டமை குறித்து பல்வேறு மனித உரிமை அமைப்புகள் கவலை வெளியிட்டிருந்தன.

குற்றவாளிகள் விடுவிப்பு

இந்தப் படுகொலையைத் தொடர்ந்து, சம்பவம் தொடர்பான விசாரணைகள் தொடங்கப்பட்டாலும், அவை நீண்ட காலமாக இழுபறியில் இருந்தன. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நீதிமன்ற விசாரணைகள் நடைபெற்றன. எனினும், 2016ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டமை, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களிடையே கடும் ஏமாற்றத்தையும் வேதனையையும் ஏற்படுத்தியது. இந்தத் தீர்ப்பு, நீதியின்மையின் ஒரு எடுத்துக்காட்டாகவே பலரால் பார்க்கப்படுகிறது.

குமாரபுரம் படுகொலையின் தாக்கம், உயிரிழப்புகளோடு மட்டும் முடிவடையவில்லை. அந்தச் சம்பவம் ஒரு முழு சமூகத்தின் பாதுகாப்பு உணர்வை சிதைத்தது. உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்கள் பொருளாதார, சமூக மற்றும் உளவியல் ரீதியான கடும் பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டனர். பல குழந்தைகள் பெற்றோரற்றவர்களாக வளர்ந்தனர். கிராமத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை நீண்ட காலம் பயம் மற்றும் அநிச்சயத்தால் சூழப்பட்டிருந்தது.

ஏன் நீதி வேண்டும்?

பெப்ரவரி 11 நினைவுநாள், அந்தத் துயரத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், உண்மை, நீதி மற்றும் பொறுப்பேற்பு குறித்து கேள்வி எழுப்பும் நாளாகவும் திகழ்கிறது. வன்முறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்கள் வரலாற்றின் ஓரங்களில் மறைந்து போகக் கூடாது என்பதையும், நீதியின்றி நிலையான சமாதானம் சாத்தியமில்லை என்பதையும் இந்த நினைவுநாள் வலியுறுத்துகிறது.

இன்றைய சூழலில், குமாரபுரம் போன்ற சம்பவங்களை நினைவுகூர்வது, கடந்த காலத்தை மீண்டும் திறப்பதற்காக அல்ல; எதிர்காலத்தில் இத்தகைய வன்முறைகள் மீளாதிருக்க வேண்டிய பாடமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நினைவுகளை மதித்து, உண்மையை வெளிப்படுத்தும் முயற்சிகளுக்கும், நீதி சார்ந்த அணுகுமுறைகளுக்கும் இடமளிப்பதே, இந்த நினைவுநாளின் உண்மையான அர்த்தமாகும்.

உண்மையில், பெப்ரவரி 11 என்பது குமாரபுரம் கிராமத்தின் ஒரு துயர நாளாக இப் பதிவு நினைவுகொள்ளவில்லை. மாறாக இடித்துரைப்பு செய்ய வேண்டிய நாளாகவே கருதுகிறது. இலங்கையின் சமகால வரலாற்றில் இனப்படுகொலைகளுக்கான பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நீதி குறித்து தொடர்ந்து எழும் கேள்விகளினதும் ஈழ நிலப் போராட்டத்தினதும் அடையாள நாளாகவும் விரிகிறது.