BFI கிளாசிக்ஸ் புத்தகத்தில் ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தைப் பற்றி எழுதிய சார்லஸ் மார்லாண்ட், அதன் இறுதிக் காட்சியே ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளராக சாப்ளினின் மேதைமைக்கு ஒரு திட்டவட்டமான உதாரணம் என்று நம்புகிறார். “காட்சியின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான விளைவை தீவிரப்படுத்துவதற்காகக் காட்சிகளை எவ்வாறு வடிவமைக்க வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. கேமரா நடுத்தரக் கோணத்திலிருந்து ‘க்ளோஸ்-அப்’ நோக்கி நெருங்குகிறது,” என்று அவர் பிபிசியிடம் கூறுகிறார். மேலும், நகைச்சுவைக்கு நீண்ட கோணங்களையும்,சோகம் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான காட்சிகளுக்கு நெருக்கமான கோணங்களையும் பயன்படுத்துவதாக சாப்ளின் ஒருமுறை கூறியதைக் குறிப்பிடுகிறார். “பிறகு அங்கு ஒலிப்பதிவு உள்ளது, அது சிக்கலானது, உணர்ச்சிகரமானது மற்றும் ஒரு அறிவுப்பூர்வமான உணர்வை தூண்டுகிறது.”

இவை அனைத்தும் சாப்ளின் மற்றும் செரில் ஆகியோரின் நடிப்பு இல்லையென்றால் வீணாகிப் போயிருக்கும். செரில் ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ மூலம் தனது திரைப்படங்களில் அறிமுகம் ஆனார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்களின் இறுதி உரையாடலின் பல காட்சிகளைப் படமாக்கிய பிறகு, அவர்கள் அதிகப்படியாகச் செய்வதாகவும், உணர்ச்சிகளை அதிகமாகக் காட்டுவதாகவும் சாப்ளின் உணர்ந்தார் என்று மார்லாண்ட் கூறுகிறார். எனவே, டிராம்ப் கதாபாத்திரம் செரில்லை இன்னும் அதிகத் தீவிரத்துடன் பார்க்க வேண்டும் என்று சாப்ளின் முடிவு செய்தார். மார்லாண்டின் கூற்றுப்படி, சாப்ளின் அந்தக் காட்சியை படமாக்குவதை “நடிக்காமல் இருப்பதன் ஒரு அழகான உணர்வு. எனக்கு வெளியேயே நிற்பது போல. அவளை மீண்டும் சந்திப்பதில் சற்று சங்கடம், மகிழ்ச்சி மற்றும் உணர்ச்சிவசப்படாமல் மன்னிப்பு கோருவது அதன் திறவுகோல். [டிராம்ப்] அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்று பார்த்துக் கொண்டும் ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டும் இருக்கிறார். அது மிகவும் தூய்மையானது” என்று விவரித்துள்ளார்.

‘சிட்டி லைட்ஸ்’ வெளியாகி பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ‘சாப்ளின்: ஜீனியஸ் ஆஃப் தி சினிமா’ புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஜெப்ரி வான்ஸிடம், சாப்ளினுக்கு பொதுவாக உலர்ந்த சருமம் இருக்கும் என்றும், ஆனால் அவர்கள் தேவையான நடிப்பிற்கு நெருக்கமாக வந்தபோது அவரது உள்ளங்கை ஈரமாவதை உணர்ந்ததாகவும் செரில் கூறினார். “அவருக்கு ஏதோ அசாதாரணமான ஒன்று நடக்கிறது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்,” என்று வான்ஸ் பிபிசியிடம் கூறுகிறார். ” செரில் அவர் விரும்புவதைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள், அவர் வித்தியாசமாக எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவர் கதாபாத்திரமாகவே எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.”

பல தசாப்தங்களாக ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ தொடர்ந்து எதிரொலிப்பதற்கான ஒரு முக்கியக் காரணம், ஒரு முடிவான முடிவைப் பெறுவதற்கு முன்பே காட்சியைத் துண்டிக்க சாப்ளின் எடுத்த முடிவுதான். அவரது கந்தல் தோற்றம் மற்றும் பணமின்மை இருந்தபோதிலும், அவர் செய்த உதவிகளுக்காக அந்தப் பூ விற்கும் பெண் டிராம்ப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறாள் என்று புனைவியலாளர்கள் நம்புவார்கள். ஆனால் அவள் அவருடன் சேர்ந்து ஒரு அழகான எதிர்காலத்திற்குச் செல்ல வாய்ப்பே இல்லை என்று நம்புபவர்களும் உள்ளனர்.

“அது காதல் சார்ந்தது என்று நான் நினைக்கவில்லை,” என்கிறார் வான்ஸ். “அவளுக்குப் பார்வை திரும்பியதும் அவளது கர்வத்தை நாம் காண்கிறோம். அவள் கண்ணாடியில் பார்க்கிறாள். தனது தலைமுடியைச் சீர் செய்கிறாள். அந்தப் பணக்காரர் அவர் இல்லை என்பதில் அவள் ஏமாற்றம் அடைகிறாள். அவள் முதலில் டிராம்ப்பைக் காணும்போது, அவள் சிரிக்கிறாள், பரிதாபப்பட்டு அவருக்குப் பணம் கொடுக்கிறாள்.” மிகுந்த மகிழ்ச்சி, திகில், அவமானம் ஆகியவற்றிலிருந்து உற்சாகம் வரை செல்வதன் மூலம், அந்த இறுதித் தருணங்களில் சாப்ளினின் நடிப்பு மிகவும் ஆழமானது மற்றும் நுட்பமானது, அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதைப் பார்வையாளர்களிடமே அது விட்டுவிடுகிறது.

நிச்சயமாக, சினிமா வரலாற்றில் மிகச்சிறந்த இறுதித் காட்சிக்கான தலைப்பிற்குப் பல போட்டியாளர்கள் உள்ளனர். ‘பிளானட் ஆஃப் தி ஏப்ஸ்’ படத்தில் சுதந்திர தேவி சிலையைக் காண்பது, ‘தி கிராஜுவேட்’ படத்தின் மெதுவான உணர்தல், ‘பட்ச் காசிடி அண்ட் தி சண்டான்ஸ் கிட்’ படத்தின் ஃப்ரீஸ்-ஃபிரேம் முடிவு, ‘தி காட்ஃபாதர்’ படத்தின் கதவு மூடப்படுவது மற்றும் ‘சன்செட் பவுலேவார்டு’ படத்தில் நார்மா டெஸ்மாண்ட் தனது நெருக்கமான காட்சிக்காகக் கேட்பது ஆகியவை ஒவ்வொன்றும் குறிப்பிடத் தக்கவை. ஆனால் இவற்றில் எதுவும் ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தின் இறுதித் தருணத்தைப் போல அடிக்கடி மீண்டும் உருவாக்கப்படவில்லை.

‘தி 400 ப்ளோஸ்’, ‘திஸ் இஸ் இங்கிலாந்து’, ‘கான் கேர்ள்’ மற்றும் ‘மூன்லைட்’ போன்ற பல்வேறு திரைப்படங்கள் சாப்ளினுக்குக் கடன்பட்டுள்ளன, ஏனெனில் அவை ஒவ்வொன்றும் கதாபாத்திரங்கள் கேமராவையே உற்றுப் பார்ப்பதுடன் முடிகின்றன. பல திரைப்படங்கள் தங்களின் மரியாதையை இன்னும் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்துள்ளன. உடி ஆலனின் ‘மேன்ஹாட்டன்’ (1979), அவரது கதாபாத்திரம் தனது இளம் காதலி டிரேசி லண்டனுக்கு ஆறு மாதங்களுக்குச் செல்லப்போவதை உறுதிப்படுத்திய பிறகு, அவளைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் புன்னகைப்பதுடன் முடிகிறது. ஒரு வருடம் கழித்து, ‘தி லாங் குட் ஃபிரைடே’ படத்தில், இயக்குனர் ஜான் மெக்கன்சி, பாப் ஹோஸ்கின்ஸின் கேங்க்ஸ்டர் கதாபாத்திரம் ஐஆர்ஏ (IRA) கொலையாளிகளிடம் சிக்கிக் கொண்டதையும் தான் கொல்லப்படப் போவதையும் உணரும்போது அடுத்தடுத்துப் பல உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதை மையப்படுத்தினார்.

பிக்ஸரின் ‘மான்ஸ்டர்ஸ், இன்க்.’ அனிமேஷன் படத்தின் முடிவு கூட ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்திற்குத் மரியாதை செய்கிறது. பூவின் படுக்கையறைக்கான கதவு அழிக்கப்பட்ட பிறகு, சல்லி மற்றும் பூ மீண்டும் இணைவதை நேரடியாகக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, அவர் அவளது கதவைத் திறப்பதையும், சுற்றிலும் பார்ப்பதையும், பூ “கிட்டி!” என்று சொல்வதைக் கேட்டு அவர் புன்னகைப்பதையும் மட்டுமே நாம் காண்கிறோம்.

பெரும்பாலும் நடப்பது போலவே, சுருக்கமாக இருப்பது இந்தத் தருணங்களை இன்னும் சக்திவாய்ந்ததாக ஆக்குகிறது. ஆனால் இந்தச் சீன்களை படமாக்குவதற்கு மணிநேரக் கணக்கான படைப்பாற்றல், திறன் மற்றும் திறமை – அத்துடன் ஆயிரக்கணக்கான, சில சமயங்களில் மில்லியன் கணக்கான டாலர்கள் – தேவைப்படுகின்றன. அது ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்திற்கு மிகவும் உண்மையாக இருந்தது. இது சாப்ளினின் மிகவும் அதிக செலவில் எடுக்கப்பட்ட படம் மட்டுமல்ல – இதன் தயாரிப்பு செலவு 1.5 மில்லியன் டாலர்கள் (இன்று சுமார் 30 மில்லியன் டாலர்கள்) – அது தனது தயாரிப்பு பற்றிய பெரும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப அமையும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர் இந்தக் கதையை உருவாக்கவும், படமாக்கவும் பல ஆண்டுகளைச் செலவிட்டார்.

1928 டிசம்பர் 27 அன்று ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படப்பிடிப்புத் தொடங்கியபோது, சாப்ளின் உலகின் மிகவும் பிரபலமான மனிதராக இருந்தார். அவர் லண்டனின் ஏழ்மையிலிருந்து உயர்ந்து தனது படங்களின் மீது முழுமையான படைப்புக் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்ட கோடீஸ்வரராக மாறினார். 14 மாதங்களுக்கு முன்பே ‘தி ஜாஸ் சிங்கர்’ முதல் பேசும் படமாக உருவெடுத்திருந்தாலும், ஹாலிவுட் மௌனப் படங்களில் ஆர்வம் காட்டவில்லை என்றாலும், ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தில் வசனங்கள் இருக்காது என்பதில் சாப்ளின் பிடிவாதமாக இருந்தார்.

“டிராம்ப் ஒரு மௌனப் படத்தின் படைப்பு என்பதில் அவர் மிகவும் உறுதியாக இருந்தார்,” என்கிறார் வான்ஸ். “ஆனால் அவர் ஒரு சரியான படத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதையும் அறிந்திருந்தார். மௌனப் படத்தை பார்வையாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு அதுவே ஒரே வழி என்று அவர் உணர்ந்தார்.” ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தை முடிந்தவரை குறைபாடற்றதாக மாற்றுவதில் சாப்ளின் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார், அவர் தயாரிப்புக்கு முந்தைய பணிகளில் ஒரு வருடத்தைச் செலவிட்டார் மற்றும் படப்பிடிப்பு 1930 செப்டம்பர் வரை நீடித்தது.

பூ விற்கும் பெண்ணுடனான டிராம்ப்பின் முதல் சந்திப்பு, அவரை ஒரு மில்லியனர் என்று அவள் தவறாக நினைக்கும் காட்சி இன்றும் அதிக முறை மீண்டும் படமாக்கப்பட்ட காட்சிக்கான கின்னஸ் உலக சாதனையைப் பெறும் அளவுக்கு சாப்ளினை பாடாய்ப்படுத்தியது. அவர் இறுதியில் அந்தத் காட்சியை 342 முறை படமாக்கினார். சாப்ளினின் படைப்பு உழைப்பிற்குப் பலன் கிடைத்தது. ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ பாக்ஸ் ஆபீஸில் அதன் பட்ஜெட்டைப் போல மூன்று மடங்கு வசூலித்தது மற்றும் சிறந்த விமர்சனங்களைப் பெற்றது, அதன் புகழ் காலப்போக்கில் அதிகரித்துத்தான் உள்ளது.

அதற்குப் பிந்தைய தசாப்தங்களில், ‘மாடர்ன் டைம்ஸ்’ படத்தின் கடுமையான நையாண்டி, ‘தி கிரேட் டிக்டேட்டர்’ படத்தின் எழுச்சியூட்டும் முடிவு மற்றும் ‘தி கோல்ட் ரஷ்’ படத்தின் நிலைத்து நிற்கும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் இருந்தபோதிலும், ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ சாப்ளினின் மிகவும் நிலைத்து நிற்கும் மற்றும் ஈர்க்கும் படமாக இருக்கிறது. “டிக்கன்ஸ் நாவல்கள் மற்றும் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களைப் போலவே, சாப்ளின் படங்களும் அவ்வப்போது ட்ரெண்டில் வரும் மற்றும் போகும்,” என்கிறார் வான்ஸ். “ஆனால் ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தின் அழகு அதன் எளிமையில் உள்ளது. எளிமையை அடைவது மிகவும் கடினம் என்று சாப்ளின் அறிந்திருந்தார்.”

ஒரு நம்பிக்கையான டிராம்ப் புன்னகைத்துக்கொண்டு ஒரு பிரகாசமான எதிர்காலத்தைக் கனவு காணும் அதன் இறுதி காட்சியின் மூலம் ‘சிட்டி லைட்ஸ்’ படத்தின் ஆற்றலும் கவிதையும், சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது. கிட்டத்தட்ட 100 ஆண்டுகள் மற்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான “பேசும் படங்களுக்குப்” பிறகும் வேறு எந்த முடிவும் இதுவரை இதை ஈடு செய்ய வரவில்லை. “அதனால்தான் சாப்ளின் ஒரு மேதை,” என்கிறார் வான்ஸ். “அதனால்தான் அவர் தனக்கென ஒரு தனித்துவத்துடன் இருந்தார்.”

இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு