കാലം അതിന്റെ വേഗതയേറിയ പാച്ചിലിൽ എവിടെയൊക്കെയോ വെച്ച് നമ്മളിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോയ ചില സുഗന്ധങ്ങളുണ്ട്; അതിലൊന്നാണ് പഴയൊരു നവരാത്രി കാലത്തിന്റെ മണം. പുലർച്ചെയേ കുളി കഴിഞ്ഞ്, നെറ്റിയിൽ തൊട്ട ചന്ദനക്കുറിയുമായി, തണുപ്പുള്ള വഴിയിലൂടെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്ന ആ കുഞ്ഞു പാദങ്ങൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ? അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വെച്ച് നാക്കിലേക്ക് അലിഞ്ഞിറങ്ങിയ ത്രിമധുരത്തിന്റെ മധുരവും, ഒൻപതു നാളുകളിലെ നാമജപങ്ങളും മനസ്സിൽ നിറച്ച ആ വെളിച്ചം… ഇന്ന് സ്മാർട്ട്‌ഫോണിന്റെ തണുത്ത സ്ക്രീനുകളിൽ വിരലോടിക്കുമ്പോഴും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ആ പഴയ തുളസിക്കതിരിന്റെയും നനഞ്ഞ മൺവാസനയുടെയും പ്രകാശം വന്നെത്തുന്നുണ്ട്. അക്ഷരങ്ങളെ ദൈവത്തെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച, തൊഴുതുവച്ച ആ അപൂർവ്വ സുന്ദരമായ ബാല്യത്തിലേക്ക് ഒരു ഓർമ്മപുതുക്കൽ……
വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും പുലർച്ചെ കുളികളുടെയും പുണ്യകാലം
അന്നൊക്കെ നവരാത്രി എന്നാൽ വെറുമൊരു ആഘോഷമല്ല, അതൊരു വ്രതശുദ്ധിയുടെ കാലമായിരുന്നു. പുലർച്ചെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പെയ്യുന്ന പുലരിയിൽ, ഈറൻ മാറാതെ ആ കുളിരുകുളിർക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ച്, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനവും കുങ്കുമവും തൊട്ട്, തുളസിക്കതിരിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള മുറ്റത്തുകൂടി അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നുപോയ ആ ബാല്യകാലം… ഒൻപത് ദിവസവും മുടങ്ങാതെ അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുത്, അവിടെനിന്ന് കിട്ടുന്ന ത്രിമധുര പ്രസാദത്തിന്റെ രുചിയിൽ മനസ്സും വയറും നിറഞ്ഞ നാളുകൾ. ആ ദിവസങ്ങളിൽ ആ അമ്പലപ്പറമ്പ് നമ്മൾക്ക് ഒരു ലോകം തന്നെയായിരുന്നു.
ഗ്രന്ഥം തൊടാത്ത മൂന്നുനാൾ: പുസ്തകത്തോടുള്ള പ്രണയം
ദുർഗ്ഗാഷ്ടമി സന്ധ്യയിൽ സരസ്വതീ ദേവിക്ക് മുന്നിൽ പ്രിയപ്പെട്ട പഠനപ്പുസ്തകങ്ങളും അമർചിത്രകഥകളും പൂജയ്ക്ക് വെക്കുമ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ഭയവും സന്തോഷവുമായിരുന്നു. “അയ്യോ, ഇനി മൂന്ന് ദിവസം പുസ്തകം തുറക്കാൻ പാടില്ലല്ലോ!” എന്ന ആധിയേക്കാൾ, അക്ഷരങ്ങളോട് ഇല്ലാത്തൊരു വിശുദ്ധഭക്തി ആ നാളുകളിൽ മനസ്സിൽ നിറയുമായിരുന്നു. പുസ്തകം തൊടാൻ പറ്റാത്ത ആ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ ഒരു യുഗം പോലെ നീണ്ടുപോയത് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ ഓർക്കുന്നു.
കരച്ചിലിന്റെയും കൗതുകത്തിന്റെയും വിജയദശമി പുലരി
പിന്നെ വരുന്ന ആ വിജയദശമി പുലരിയുണ്ടല്ലോ… അതിനൊരു പ്രത്യേക പ്രൗഢിയായിരുന്നു. പൂജയെടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു നോക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് പരക്കുന്ന പ്രത്യേക മണമുണ്ട്—ആ മണം അറിവിന്റെ മണമായിരുന്നു. അമ്പലത്തിലെ തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട്, പേടിയും കൗതുകവും കൊണ്ട് തേങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ വസ്ത്രത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആ വിജയദശമി നാളിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാഴ്ചയാണ്. ഒടുവിൽ മേൽശാന്തിയുടെയോ, അമ്മയുടേയോ, അച്ഛന്റെയോ മടിയിലിരുന്ന്, ഓട്ടുതളികയിലെ അരിമണിയിൽ കുഞ്ഞുവിരലുകൾ കൊണ്ട് ആദ്യമായി ‘ഹരിശ്രീ’ കുറിക്കുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണീർ മാഞ്ഞ് ഒരപൂർവ്വമായ വെളിച്ചം മിന്നുന്നുണ്ടാകും.
ഇന്നത്തെ കാലവും മാഞ്ഞുപോയ ആ സൗന്ദര്യവും
നാളുകൾ മാറി, സങ്കൽപ്പങ്ങളും മാറി. അമ്പലമുറ്റത്തെ ആ മൺതരികളിൽ വിരൽകൊണ്ടെഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾക്കിന്ന് അത്യാധുനിക എസി ഹാളുകളുടെയും ഡിജിറ്റൽ പാഠങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ തിളക്കമാണ്. എങ്കിലും, വിജയദശമി നാളിൽ പേടിയും കൗതുകവും കൊണ്ട് കരഞ്ഞുവിളിച്ച്, ആദ്യമായി നാവിലേക്ക് വീണ സ്വർണ്ണമോതിരത്തിന്റെ സ്പർശത്തിൽ ‘ഹരിശ്രീ’ കുറിച്ച് ആ നിമിഷമുണ്ടല്ലോ… അതിലും വലിയൊരു അമൃത് ഈ ജീവിതത്തിൽ ഇനി വേറെ ലഭിക്കാനില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ എത്ര വളർന്നാലും, പഴയ ആ പൂജാപ്പുരയിലെ ദീപനാളത്തിന്റെ വെളിച്ചവും, അരിമണിയിൽ തെളിഞ്ഞ ആദ്യക്ഷരത്തിന്റെ കുളിരും മനസ്സിൽ വറ്റാത്തൊരു ഉറവയായി എന്നും പെയ്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.
