இந்தப் பகுதியின் ராஜாவாக இருப்பவர் ஷிகஞ்சா மாலிக் (மோகன் பாபு). அவரை எதிர்ப்பவர்கள் உயிருடன் இருக்க முடியாது.

அரசு அலுவலகத்தின் முன்பு அனைவருடனும் சேர்ந்து தங்களது இன அடையாளத்தை வலியுறுத்தி தர்ணா போராட்டத்தில் ஈடுபடும் கதாநாயகனின் தாய் சம்மக்கா (சோனாலி குல்கர்னி) மூலம் திரைப்படம் தொடங்குகிறது.

அங்கு வரும் மாலிக், அனைவரையும் சித்ரவதை செய்கிறார். அந்த வலியின் போது சம்மக்காவுக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. பெண் குழந்தை உயிரிழக்கிறது. ஆனால், ஆண் குழந்தை உயிர் பிழைக்கிறது. அந்தக் குழந்தை தான் ஜடால் (நானி).

சிறு வயதில் பசியால் தவிக்கும் போது பிரியாணியைத் திருடியதற்காக, மாலிக் அவனது கையில் “லும்…சன்” என்ற வார்த்தைகளை பச்சைக் குத்துகிறார்.

தனது தாய் ஒரு பாலியல் தொழிலாளி என்பதை அறிந்த கதாநாயகன், அவரை வெறுக்கிறார்.

கதாநாயகன் சிறுவனாக இருக்கும்போதே வில்லன் அவரை சிறைக்கு அனுப்புகிறார். 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் விடுதலையாகிறார்.

தனது மக்களை விடுவிப்பதற்காக அவர் ஆயுதம் ஏந்துகிறார். வில்லனும் அவரது மகனும் நிகழ்த்தும் கொடுமைகளை அவர் எதிர்கொள்கிறார். இந்தப் பயணத்தில் சுப்பு (கயாடு லோஹர்) அவருடன் இணைகிறார்.

இறுதியில் அவர் தனது பழங்குடியினருக்கு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தாரா?

தனது தாய் மீதான வெறுப்பை அவர் கைவிட்டாரா? இதுதான் மீதமுள்ள கதை.

இந்தக் கதை எந்தக் காலகட்டத்தில் நடக்கிறது என்பது நமக்கு ஒருபோதும் தெளிவாகத் தெரிவிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், திரையரங்கில் ‘கைதி’ (1983) திரைப்படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. எனவே, காலகட்டத்தை நாமாகவே கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரம் நீளும் இந்தத் திரைப்படம், நமக்கு புதிதாகத் தெரியவில்லை.

கே.ஜி.எஃப், சலார் உள்ளிட்ட பல திரைப்படங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. ‘பெத்தி’ திரைப்படத்திலும் கதாநாயகன் தனது இன அடையாளத்துக்காகப் போராடுவதை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

சவரிகளின் இன அடையாளத்தைச் சுமந்துகொண்டு, இதுவொரு புதிய கதைக்கரு என்று நினைத்தது, இறுதியில் கதாநாயகனுக்கு அதிக சுமையாக மாறிவிட்டது.

அதை அவர் சுமையிலிருந்து இறக்கி வைக்க முடியாதது போல, இரண்டாம் பாதியும் குழப்பமாக மாறிவிட்டது.

நானியைப் பற்றி குறிப்பாக ஒன்றைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். ஒரு கதாபாத்திரத்துக்காக ஒரு நடிகர் இவ்வளவு கடினமாக உழைப்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அவர் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். இருப்பினும், தெலங்கானா வட்டார மொழி அவருக்கு போதுமான அளவுக்கு சிறப்பாக அமையவில்லை.

பின்னணி இசையின் கோரஸ் காரணமாக பல வசனங்கள் சரியாகக் கேட்கவில்லை. தனது தாயுடன் மீண்டும் இணையும் காட்சியிலும், கதாநாயகியைப் புரிந்துகொள்ளும் காட்சியிலும் அவரது முகபாவனைகள் அற்புதமாக உள்ளன.

சண்டை காட்சிகளில் அளவுக்கு அதிகமான வன்முறையை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பு அவருக்கு இல்லை.

குடும்ப ரசிகர்கள் நானியை பக்கத்து வீட்டு பையன், நல்ல தந்தை, காதலன் போன்ற கதாபாத்திரங்களில் பார்த்துப் பழகியவர்கள். ஆனால், 2018-ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘கிருஷ்ணார்ஜுன யுத்தம்’ திரைப்படத்துக்குப் பிறகு, வெகுஜன கதாநாயகனாக வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை அவர் வளர்த்துக்கொண்டுள்ளார்.

வெகுஜன தோற்றங்கள் மூலம் ஒரு நடிகரின் நட்சத்திர அந்தஸ்தை வளர்ப்பது அவசியம் தான். ஆனால், இவ்வளவு முரட்டுத்தனமான தோற்றத்தில் நானியை ரசிகர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?

இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா திறமையானவர்.

‘தசரா’ படத்தில் நிலக்கரி சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை அவர் காட்சிப்படுத்தியிருந்தார். தெலங்கானா வட்டார மொழி மூலம் பார்வையாளர்களை கவர்ந்தார்.

அந்த நம்பிக்கையில் தான் நானியை வைத்து இவ்வளவு பெரிய படத்தைத் தொடங்கி, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதை திரைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளார். அவரது கடின உழைப்பும் படைப்பாற்றலும் திரையில் தெரிகின்றன. சில காட்சிகளில் இயக்குநரின் நுணுக்கம் ஆச்சர்யப்படுத்துகிறது.

இருப்பினும், கதாசிரியராக அவரிடம் உள்ள பலவீனம் இரண்டாம் பாதியில் பிரதிபலித்ததாகத் தெரிகிறது.

ஒருவகையில், இது ஒரு தலித்துகள் சார்ந்த கருத்தை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படம். வறுமை, தீண்டாமை, ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றைப் பற்றி ஓரிரு வசனங்களில் மட்டும் கூறிவிட முடியாது. அந்த வலியை உணரச் செய்ய வேண்டும். காட்சிக்கு வலுவான தாக்கம் இருக்க வேண்டும். இளம் கதாநாயகனுக்கு பச்சைக் குத்தப்படும் காட்சியில் இருந்த உணர்வு, பின்னர் தொடர்ந்து கொண்டு செல்லப்படவில்லை.

கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒரு திரைப்படத்தில் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சுதந்திரம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆனால், எல்லைகளைத் தாண்டும்போது தான் அது எரிச்சலூட்டத் தொடங்குகிறது. முதல் பாதியில் இடம்பெறாத காவல்துறை, சட்டங்கள், விதிமுறைகள் மற்றும் அரசியல் ஆகியவை இரண்டாம் பாதியில் முக்கியமானதாக மாறுகின்றன. ஆனால், ஒட்டுமொத்தக் கதையும் திசை மாறிவிடுகிறது.

வில்லன் வலிமையானவராகக் காட்டப்படும்போது, அதே அளவுக்கு வலுவாகக் கதாநாயகன் பழிவாங்குவார் என்று பார்வையாளர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

இடைவேளையில் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தி, இரண்டாம் பாதியில் இன்னும் அதிகமாக எதிர்பார்த்தால், நீங்கள் முழுமையாக ஏமாற்றமடைவீர்கள்.

அதே காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. புதிதாகச் சொல்ல எதுவும் இல்லாததால், படம் சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு இயக்குநரே பொறுப்பு.

நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் எந்தப் பாதையில் செல்வது என்று தெரியாமல் இருப்பதைப் போல, இயக்குநரும் எந்தத் திசையில் செல்வது என்று தெரியாமல் பார்வையாளர்களைக் குழப்புகிறார்.

இந்த அமைப்பு எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது இயக்குநருக்குத் தெரியாதபோது, அதற்குள் செல்லாமல் சினிமாத்தனமான பாதையிலேயே சென்றிருக்கலாம். பலவீனமான திரைக்கதை இரண்டாம் பாதையில் படத்துக்கு தடையாக அமைந்துவிட்டது.

மோகன் பாபுவைப் பொறுத்தவரை, அதிக வாய்ப்புகள் கொண்ட கதாபாத்திரமாக இருந்தாலும், அவர் மிகவும் சமநிலையான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.

பலத்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் அறிமுகமாகும் மாலிக் கதாபாத்திரம், இறுதியில் ஒரு அறையுடன் எதிர்பாராத விதமாக முடிந்துவிடுகிறது.

சட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல், தனக்கென ஒரு அரசாங்கத்தை நடத்திக்கொண்டு இருக்கும் அவர், இறுதியில் ஒரு வழக்கறிஞரை (சத்யராஜ்) அழைக்கிறார்.

கதாநாயகியாக கயாடு லோஹர் ஆரம்பத்தில் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார். பின்னர் அவரும் அந்தக் குழுவில் ஒருவராக மாறிவிடுகிறார்.

தாயாக நடித்த சோனாலி குல்கர்னி மிகவும் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அவர் என்னை அழ வைத்துவிட்டார்.

வில்லனின் மகனாக நடித்த ராகவ் ஜுயால் நல்ல நடிகர்.

ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தில் வலு இல்லை. அந்த மாதிரியான மனநோயாளி கதாபாத்திரங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து பார்வையாளர்கள் சலித்துவிட்டனர். சம்பூர்ணேஷ் பாபுவும் படத்தில் இருக்கிறார். ஆனால், ஏன் இருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை.

இந்தப் படத்தில் நாயும் மிகவும் முக்கியமான கதாபாத்திரமாக உள்ளது. ஆனால், அந்தக் காட்சிகள் 1966-ம் ஆண்டு வெளியான ‘ராமு’ படத்தில் இடம்பெற்றவை. இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் சில காட்சிகளில் இருக்கும் அப்பாவித்தனத்தின் மூலம் நல்ல மீம் மெட்டீரியலையும் கொடுத்துள்ளார்.

இரண்டாம் பாதியில் கதாநாயகனின் தாய் ஆடும் நடனம், ட்ரோல்களுக்கான நல்ல விருந்தாக உள்ளது.

அனிருத் அமைத்துள்ள பின்னணி இசை மிகவும் சத்தமாக இருப்பதால், சில இடங்களில் வசனங்கள்கூட கேட்கவில்லை.

உண்மையில், இரண்டாம் பாதியில் வரும் ‘அசியானா’ பாடலுக்கு பார்வையாளர்கள் ஆடித் திளைக்க வேண்டும். ஆனால், அவர்கள் ஏற்கெனவே சோர்வடைந்து, அழுத்தத்துடன் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

சாயின் கேமரா படத்துக்கான மனநிலையை உருவாக்கி, படத்தை ஒன்றாக இணைத்து நிறுத்துகிறது. அவினாஷ் கொல்லாவின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பு அற்புதமாக உள்ளது.

பணம் எளிதாக வருவதில்லை. ஆனால், அதைச் செலவிட தயாரிப்பாளர்கள் தயங்குவதில்லை. மூன்று மணி நேரப் படத்தை உருவாக்கிவிட்டு, பின்னர் பார்வையாளர்களை வைத்து என்ன செய்வது என்று முடிவு செய்வது இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு டிரெண்டாகிவிட்டது. எனவே, படத்தொகுப்பாளர் நவீன் நூலியை குறை கூறுவதில் அர்த்தமில்லை.

‘பாரடைஸ்’ எனக்கு ஒரு நல்ல பிரியாணியை நினைவுபடுத்துகிறது. அதில் மசாலா சேர்க்கும் முயற்சியில் இயக்குநர் கோழி இறைச்சி பற்றியே மறந்துவிட்டார்.

இந்தப் படத்தில் அளவுக்கு அதிகமான வன்முறை உள்ளது. பல இடங்களில் அது பார்வையாளர்களிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

1. நானி மற்றும் சோனாலி குல்கர்னி நடிப்பு

2. உரையாடல்கள்

4. இரண்டு பாடல்கள்

2. இரண்டாம் பாதி

3. வலுவற்ற திரைக்கதை ஆக்கம்

4. அதீத சினிமா சுதந்திரம்

5. காட்சிகளை முன்பே பார்த்தது போன்ற உணர்வு

இறுதியில், முதல் பாதி சொர்க்கம்; இரண்டாம் பாதி பாலைவனம்.

விமர்சகர்களின் கருத்துகள் அவரவர் தனிப்பட்ட கருத்துகளாகும்.

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு