ஆனால், சட்டத்தில் உள்ள விரிவான வரையறைகள், கடுமையான தண்டனைகள் மற்றும் தாமாக முன்வந்து மேற்கொள்ளப்படும் மதமாற்றங்களுக்கும் கண்காணிப்பு இருப்பது ஆகியவை, ஒருவர் எடுக்கக்கூடிய மிகத் தனிப்பட்ட முடிவுகளில் ஒன்றில் மாநில அரசும் காவல்துறையும் தலையிடும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துவதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

இதுகுறித்து கருத்து தெரிவிக்குமாறு பிபிசி விடுத்த தொடர்ச்சியான கோரிக்கைகளுக்கு மாநில அரசு பதிலளிக்கவில்லை.

இந்தச் சட்டம் அனைத்து மதங்களுக்கும் பொருந்துகிறது என்றாலும், சிறுபான்மையினர், குறிப்பாக கிறிஸ்தவர்கள் வழிபடும் இடங்களில் தான் இந்தப் பதற்றம் அதிகமாக உணரப்படுகிறது.

சலுகைகளுக்காக மக்கள் தங்கள் மதத்தை மாற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள் அல்லது தூண்டப்படுகிறார்கள் என்று, பொதுவாக வலதுசாரிக் குழுக்களால் முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பான நீண்டகாலப் பதற்றமே இந்த விவாதத்தின் மையமாக உள்ளது.

தேவ்தான் திரிபுவன் இந்தப் பதற்றத்தை நெருக்கமாகப் பார்த்துள்ளார்.

நான்காவது தலைமுறை கிறிஸ்தவரான அவர், மும்பையில் உள்ள கிறிஸ்தவ சமூகத்தினருக்கு சட்ட உதவி வழங்கும் ஓர் அமைப்பில் உள்ளார்.

சமீப மாதங்களில், நீதிமன்ற வழக்குகள் தொடர்பாக மட்டுமல்லாமல், பிரார்த்தனைக் கூட்டங்கள் தடைபட்டது குறித்தும், தங்களுக்கு இன்னும் என்னென்ன செய்ய சுதந்திரம் உள்ளது என்பது குறித்தும் மக்கள் தன்னை அதிகளவில் அணுகி வருவதாக அவர் கூறுகிறார்.

தேவாலயங்களுக்குள் அந்நியர்கள் நுழைந்து, அங்கிருந்தவர்களிடம், “உங்கள் பெயர் என்ன? நீங்கள் ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள்? யாராவது உங்களுக்கு ஏதாவது வழங்கியுள்ளார்களா?” என்று கேள்வி எழுப்பியதாக சிலர் தெரிவித்துள்ளனர்.

ஒரு வழிபாட்டாளரின் பெயர் கிறிஸ்தவப் பெயரைப் போல தெரியாதபோது, “யாராவது உங்களை இங்கு வருமாறு கட்டாயப்படுத்தினார்களா? யாராவது உங்களுக்கு ஏதாவது ஆசைகாட்டினார்களா?” போன்ற கேள்விகள் இன்னும் நேரடியானவையாக மாறுவதாக திரிபுவன் கூறுகிறார்.

அவரைத் தொடர்புகொள்பவர்களில் பலர் சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க விரும்புவதில்லை. பிரார்த்தனை செய்வதற்காக ஒன்றுகூடுவது மட்டுமே மதமாற்றக் குற்றச்சாட்டுக்கு தங்களை ஆளாக்குமா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளவே அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

ஜூலை மாதம், ‘தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ மேற்கொண்ட புலனாய்வில், ஏப்ரல் முதல் ஜூலை வரையிலான காலகட்டத்தில் மும்பையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் கிறிஸ்தவ பிரார்த்தனைக் கூட்டங்கள் ஐந்து முறை தடைபட்டது ஆவணப்படுத்தப்பட்டது.

இதைத் தொடர்ந்து ஒன்பது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. இதில் ஏழு வழக்குகள் வழிபாட்டாளர்கள் அல்லது பிரார்த்தனைக் கூட்ட ஏற்பாட்டாளர்கள் மீதும், இரண்டு வழக்குகள் பஜ்ரங் தளத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மீதும் பதிவு செய்யப்பட்டன. இந்த வழக்குகள் அல்லது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து விரிவான கேள்விகளுக்கு காவல்துறை பதிலளிக்கவில்லை.

“பிரார்த்தனைக்காகக் கூடுவதே மதமாற்றம் ஆகிவிடுமா?” என்று திரிபுவன் கேட்கிறார்.

மும்பையில், திரிபுவனின் இந்தக் கேள்விக்கு தனி முக்கியத்துவம் உள்ளது.

இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும், அதற்கு அப்பாலும் இருந்து மக்கள் வந்து குடியேறியதன் மூலம் இந்த நகரம் வளர்ந்தது. அவர்களுடன் அவர்களது கடவுள்களும், சடங்குகளும் வந்தன. ஒரு தேவாலயத்தின் மணி ஒலி, மசூதியின் தொழுகைக்கான அழைப்பைக் கேட்கும் தொலைவிலேயே ஒலிக்கலாம். ஒரு மதத்தைச் சேர்ந்த வழிபாட்டுத் தலம் மற்றொரு மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் ஈர்க்கலாம்.

பல மதங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் இஸ்லாமியர்களின் புனிதத் தலமான ஹாஜி அலிக்குச் செல்கின்றனர்.

நகரைப் பார்த்தவாறு அமைந்துள்ள கத்தோலிக்க பேராலயமான மவுண்ட் மேரியில் இந்துகள் பலரும் மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றுகின்றனர்.

இந்து பண்டிகையான விநாயகர் சதுர்த்தியின் போது லால்பாக் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள தெருக்களில் கூட்டம் நிரம்புகிறது. ஆண்டு முழுவதும் சித்திவிநாயகர் கோயிலுக்கும் மக்கள் திரண்டு செல்கின்றனர்.

மதமாற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ள இந்தியாவின் 12-க்கும் மேற்பட்ட மாநிலங்களில் மகாராஷ்டிராவும் சமீபத்தில் இணைந்துள்ளது.

சட்டங்கள் வேறுபட்டாலும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில், குறிப்பாக பிரதமர் நரேந்திர மோதியின் பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆளும் மாநிலங்களில் அவற்றின் வரம்பு விரிவடைந்துள்ளது. அவற்றில் பல சட்டங்கள் குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இந்த விரிவாக்கத்துக்குப் பின்னால், இந்து தேசியவாத அமைப்புகள் நீண்டகாலமாக முன்வைத்து வரும் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.

கிறிஸ்தவர்கள் பணம், கல்வி அல்லது மருத்துவ உதவி மூலம் ஏழை மற்றும் பழங்குடி மக்களை இந்து மதத்தில் இருந்து விலகச் செய்கிறார்கள் என்றும், இஸ்லாமிய ஆண்கள் இந்து பெண்களைத் திருமணம் செய்து அவர்களை மதம் மாற்றுகிறார்கள் (இதனை அவர்கள் “லவ் ஜிஹாத்” என்று அழைக்கின்றனர்) என்றும் அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.

இதுபோன்ற குற்றச்சாட்டுகள் கிறிஸ்தவர்களின் பிரார்த்தனைக் கூட்டங்கள் மற்றும் வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த தம்பதிகள் மீதான துன்புறுத்தல்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளதாகவும், பிரார்த்தனை, திருமணம் மற்றும் மத நம்பிக்கை தொடர்பான விவகாரங்களில் காவல்துறையை தலையிடச் செய்வதற்கான வழியை குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பவர்களுக்கு இந்தச் சட்டங்கள் வழங்குவதாகவும் விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

தங்கள் விருப்பப்படி மதம் மாறுவதற்கு இந்தப் புதிய சட்டம் மக்களுக்கு சுதந்திரம் அளிப்பதாகவும், ஏற்கெனவே உள்ள சட்டங்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாத கட்டாய மதமாற்றங்கள் அதிகரித்து வருவதாகக் கூறப்படும் பிரச்னையை இந்தச் சட்டம் கையாள்வதாகவும் மகாராஷ்டிரா அரசு தெரிவித்துள்ளது.

கட்டாயப்படுத்துதல் மற்றும் விருப்பத்தின் அடிப்படையிலான மதமாற்றம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வரம்பை இந்தச் சட்டம் எங்கு நிர்ணயிக்கிறது என்று விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

“கட்டாய மதமாற்றங்கள் எதுவாக இருந்தாலும், அதை நாங்கள் ஆதரிக்கவில்லை” என்று சீர்திருத்த அமைப்பான முஸ்லிம் சத்யஷோதக் மண்டலின் (Muslim Truth-seeking Society) தலைவர் சம்சுதீன் தாம்போலி கூறினார்.

ஆனால், இந்தச் சட்டம் எதைத் தூண்டுதல் எனக் கருதுகிறது என்பதுதான் அவரது கவலை.

“கவர்ந்திழுத்தல்” என்பதற்கான சட்டத்தின் வரையறையில் வேலைவாய்ப்பு, ஒரு மத நிறுவனத்தில் இலவசக் கல்வி, திருமணம் செய்வதாக அளிக்கப்படும் வாக்குறுதி, “சிறந்த வாழ்க்கை முறை” மற்றும் “தெய்வீக சிகிச்சை” ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன. ஒரு மதத்தை மற்றொரு மதத்தைவிட உயர்வாகப் புகழ்வதும் இதில் அடங்கலாம்.

“இந்த வரையறை மிகவும் தெளிவற்றதாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் கிட்டத்தட்ட எந்தவொரு நன்மையையும் ‘கவர்ந்திழுத்தல்’ என்று கருதவோ அல்லது வாதிடவோ முடியும்” என்று ஓய்வுபெற்ற மும்பை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி அபய் திப்சே கூறினார்.

“ஒருவர் ஏதேனும் ஒரு நன்மையைப் பெற்று, அந்தக் காரணத்திற்காகவே மதம் மாறுவதற்கு தன்னிச்சையாக முடிவு செய்தால், அது ஏன் தவறாகக் கருதப்பட வேண்டும்?”

சட்டவிரோதமான மதமாற்றம் நடந்ததாகக் கூறி பெற்றோர், உடன்பிறந்தவர்கள் மற்றும் பிற உறவினர்கள் போலீஸில் புகார் அளிக்கவும் இந்தச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது.

இதனால், மதமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதாகவோ அல்லது அதற்கு உதவியதாகவோ குற்றம்சாட்டப்படும் நபர், அந்த மதமாற்றம் சட்டப்பூர்வமானது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த தம்பதிகளுக்கு, ஏற்கெனவே குடும்ப எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளக்கூடிய திருமணங்களுக்கு இந்தப் பிரிவு மேலும் ஒரு தடையை ஏற்படுத்துவதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

இந்தியச் சட்டத்தின் படி, வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் மதம் மாறாமல் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம். ஆனால், இதற்காக ஒரு மாத கால முன் அறிவிப்பு வழங்க வேண்டும்.

நீதிமன்றப் பாதுகாப்பைப் பெற வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த தம்பதிகளுக்கு உதவியுள்ள வழக்கறிஞர் லாரா ஜெசானி, திட்டமிடப்பட்ட திருமணங்கள் குறித்த விவரங்கள் அந்த ஒரு மாத அறிவிப்புக் காலத்திற்குள் சில சமயங்களில் உறவினர்களுக்கும், அந்தத் திருமணங்களுக்கு எதிரான இந்து தேசியவாத அமைப்புகளுக்கும் சென்றுள்ளதாகக் கூறினார்.

தாம் கையாண்ட வழக்குகளில், திருமணப் பதிவாளர் அலுவலகத்திலிருந்து கூட பெண்களை அவர்களது குடும்பத்தினர் அழைத்துச் சென்றுள்ளதாக அவர் கூறினார்.

தற்போது, இதுபோன்ற தம்பதிகளை குறிவைக்க குடும்பத்தினருக்கோ வலதுசாரி அமைப்புகளுக்கோ இந்த சட்டம் புதிய வழியை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று அவர் அஞ்சுகிறார்.

“இருவரும் மதம் மாறும் எந்த நோக்கமும் இல்லாதபோதுகூட, ஒரு துணை மற்றொரு துணையை மதம் மாற்ற முயற்சிக்கிறார் என்று உறவினர் ஒருவர் குற்றம்சாட்டிவிடுவாரோ என்ற அச்சம் தம்பதிகளுக்கு உள்ளது.”

இந்தக் கவலைகள் குறித்து பிபிசி எழுப்பிய விரிவான கேள்விகளுக்கு மகாராஷ்டிரா அரசு பதிலளிக்கவில்லை.

ஆனால், சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட போது, மதத்தை மாற்றுவதற்கான உரிமையில் இது தலையிடவில்லை என்று மாநில அமைச்சர் பங்கஜ் போயர் தெரிவித்தார்.

ஒரு மதமாற்றம் தானாக முன்வந்து செய்யப்பட்டதா என்பதை உறுதி செய்வதற்காகவே முன் அறிவிப்பு தேவைப்படுவதாகவும், அதே நேரத்தில் மோசடி, கட்டாயப்படுத்துதல் அல்லது கவர்ந்திழுத்தல் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும் மதமாற்றங்களுக்கு எதிராக அரசு நடவடிக்கை எடுக்க இந்த நடைமுறை உதவும் என்றும் அவர் கூறினார்.

ஆனால், திரிபுவன் இன்னும் கவலையில் உள்ளார்.

ஒரு தேவாலயத்திற்கு அருகிலேயே நடைபெறும் சிறிய அளவிலான பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களைக் கூட இந்த அச்சம் சென்றடைவதாக அவர் கூறுகிறார்.

இதுபோன்ற கூட்டங்களில் 50 பேர் பங்கேற்கலாம் என்றும், சில நேரங்களில் 100 பேர் வரை கூட பங்கேற்கலாம் என்றும், அவர்களில் கிறிஸ்தவர் அல்லாத ஒருவரும் கலந்து கொள்ளலாம் என்றும் அவர் கூறினார்.

“வேறு ஒருவர் வந்து பிரார்த்தனை செய்ய விரும்பினால், அவரை நாங்கள் தடுக்க முடியாது. அதைத் தான் தேர்வு செய்வதற்கான உரிமை என்று நாங்கள் அழைக்கிறோம்” என்று அவர் கூறினார்.

ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி திப்சேவைப் பொறுத்தவரை, இந்த முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது.

“யாரைத் திருமணம் செய்துகொள்வது போன்ற முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரம் பதினெட்டு வயதுக்கு மேற்பட்ட ஒருவருக்கு உள்ளது. அவருக்கு வாக்களிக்கும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியிருக்க, இந்த முடிவை எடுக்கும் அதிகாரம் அவருக்கு ஏன் இருக்கக்கூடாது?” என்று அவர் கேள்வி எழுப்புகிறார் .

– இது பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு