இந்த எண்ணெய் உயர்தர எரிபொருளாகப் பயன்பட்டதோடு, சோப்புகள் மற்றும் மெழுகுவர்த்திகள் போன்ற தயாரிப்புகளாக மாற்றப்படக் கூடியதாகவும் இருந்ததால், திமிங்கல வேட்டையாடுபவர்களால் ஸ்பெர்மாசெட்டி மிகவும் விரும்பப்பட்டது. 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் உலகளவில் சுமார் 3,00,000 திமிங்கலங்கள் கொல்லப்பட்டன.

திமிங்கலங்களின் இந்த ஸ்பெர்மாசெட்டி அதிகளவில் சேகரிக்கப்பட்ட போதிலும், அதன் முழுமையான செயல்பாடு என்னவென்று இன்றுவரை நமக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை.

ஸ்பெர்மாசெட்டியை ஒரு சண்டைக் கருவியாகக் கருதும் ஒரு கோட்பாடும் உள்ளது.

“இது முதலில் எங்கள் கருத்து அல்ல, இது ஓவன் சேஸின் கருத்து” என்கிறார் ஓய்வுபெற்ற பரிணாம உயிரியலாளர் டேவ் கேரியர் . “நெற்றிப் பகுதி ஒரு ஆயுதம் என்று 18 ஆம் நூற்றாண்டு திமிங்கல வேட்டையாடுபவர் வாதிட்டார், நாங்கள் அதைச் சோதிக்கத் தொடங்கினோம்.”

கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக, உயிரியலாளர்கள் சேஸின் கருத்துகளைப் பெரிதும் கண்டுகொள்ளவில்லை, ஆனால் கேரியரின் பார்வையில், “அந்தத் திமிங்கல வேட்டையாடுபவரின் உள்ளுணர்வும் அனுபவமும் ஒருவேளை சரியாக இருந்திருக்கலாம்”.

2002ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், அனைத்துப் பற்கள் கொண்ட திமிங்கலங்களின் நெற்றியில் அமைந்துள்ள கொழுப்பு உறுப்பான பெருக்கப்பட்ட மெலன் (melon), காப்பக விலங்கான நீர்யானையைப் போல ஒரு போட்டி விலங்குக்குத் மரணம் விளைவிக்கக்கூடிய இரும்புத் தடிகளாக (battering ram) பரிணமித்துள்ளதாக கேரியர் குறிப்பிட்டார். “திமிங்கலங்கள் பாலூட்டிகள், மான் மற்றும் செம்மறி ஆடுகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை, அங்கு ஆண் விலங்குகள் ஒருவருக்கொருவர் மோதிக்கொண்டு சண்டையிடும் – எனவே இந்தப் பண்பு அவற்றின் மூதாதையர்களிடமிருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம்.”

சமீபத்தில், ஹவாய் பல்கலைக்கழகத்தின் சூழலியல் உடலியல் நிபுணர் அலெக் பர்சுலம் , ஸ்பெர்ம் திமிங்கலங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தலையால் முட்டிக்கொள்வதைக் கேமராவில் படம்பிடித்தார். பலியாரிக் தீவுகள் மற்றும் அசோரஸ் தீவுகளைச் சுற்றி நிகழ்ந்த இந்த நடவடிக்கையை அவர் படம்பிடித்தது “ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு” என்று கூறுகிறார்.

திமிங்கலங்கள் தங்கள் தலையைப் பயன்படுத்திச் சண்டையிடுவது விசித்திரமாகத் தோன்றலாம் – எதிரியைத் தாக்கக்கூடிய மிக முக்கியமான உடல் உறுப்பை எதற்காக யாரும் ஆபத்தில் ஆழ்த்துவார்கள்? ஆனால் 2015 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஆய்வின்படி, இந்த உறுப்பு போதுமான அதிர்வுத் தாங்கும் தன்மையைக் (buffering) கொண்டுள்ளது, இதனால் திமிங்கலங்கள் எந்தவொரு பயமும் இல்லாமல் தங்கள் தலையை இரும்புத் தடியாகப் பயன்படுத்த முடியும் என்று கூறுகிறது.

புர்சுலம் பல இளம் திமிங்கலங்கள் இந்தச் செயலில் ஈடுபடுவதை ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை உற்றுநோக்கினார். அவர் பதிவு செய்தவற்றில் மிகப்பெரிய பலம் கொண்ட மோதல், ஒரு இளம் ஆண் திமிங்கலத்தால் நிகழ்த்தப்பட்டது. அது மற்றொரு திமிங்கலத்தை நோக்கி வினாடிக்கு 15 அடி (4.5 மீட்டர்) வேகத்தில் பாய்ந்து சென்று, ஏறத்தாழ 460 கிலோநியூட்டன் (kN) விசையுடன் மோதித் தள்ளியது. அதே வேகத்தில் நெருங்கும் முழு வளர்ச்சியடைந்த ஒரு பெரிய ஸ்பெர்ம் திமிங்கலம் தோராயமாக 1,200 கிலோநியூட்டன் விசையுடன் மோதும் என்று புர்சுலம் கணக்கிடுகிறார். இது மணிக்கு 40 மைல் (65 கி.மீ) வேகத்தில் செல்லும் பேருந்து ஒன்று மோதிய உணர்வைத் தரும்.

ஒரு கப்பலை நோக்கி திசை திருப்பப்படும்போது, இது மிகக் கணிசமான ஒரு விசையாகும்.

“வரலாற்றில், திமிங்கலங்களால் தாக்கப்பட்ட மூன்று திமிங்கல வேட்டைக் கப்பல்கள் மட்டுமே பதிவாகியுள்ளன” என்கிறார் நான்டூகெட் (Nantucket) வரலாற்றுச் சமூகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பாளர் மைக்கேல் ஹாரிசன். அசல் கப்பல் பதிவேடுகள் மற்றும் கலைப்பொருட்களின் ஈர்க்கக்கூடிய தொகுப்பைக் கொண்டுள்ள நிறுவனம் அதுவாகும். ஆனால், ஒரு திமிங்கலம் கண்ணில் பட்டதும் பிரதான கப்பலிலிருந்து கடலில் இறக்கப்படும் சிறிய, திறந்த படகுகள் மீது திமிங்கலங்கள் வழக்கமாகத் தாக்குதல் நடத்தும்.

“இந்தக் கப்பல் பதிவேடுகள் பெரும்பாலும் இதன் தீவிரமான தன்மையை வெளிப்படுத்துவதில்லை” என்கிறார் ஹாரிசன்.

திமிங்கலங்கள் தாய்க் கப்பல் மீது தாக்குதல் நடத்திய அந்த மூன்று சந்தர்ப்பங்களிலுமே, தாக்குதல் நடத்தியது ஸ்பெர்ம் திமிங்கலமே ஆகும். 1851 ஆம் ஆண்டில், தெற்குப் பசிபிக் பெருங்கடலில், ஒரு திமிங்கலம் ‘ஆன் அலெக்சாண்டர்’ கப்பல் மீது பாய்ந்து அதை முழுமையாகச் சேதப்படுத்தியது. அதேபோல் 1902 ஆம் ஆண்டில், கலாபகோஸ் தீவுகள் அருகே சென்று கொண்டிருந்த ‘கேத்லீன்’ கப்பலையும் ஒரு திமிங்கலம் சிதைத்தது. இருப்பினும், கடல்சார் வரலாற்றில் மிகவும் மோசமான சோதனையாக மாறியது ‘எசெக்ஸ்’ கப்பலின் கதிதான்.

அன்றைய தினம், 20 பேர் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த தாய்க் கப்பலை விட்டுவிட்டு, மூன்று திமிங்கல வேட்டைப் படகுகளில் ஏறித் தப்பினர். அவர்கள் கரையிலிருந்து 1,300 மைல் தொலைவில் இருந்தனர்; அதனைத் தொடர்ந்து நடந்தவை கடல்சார் வரலாற்றில் மிகவும் கொடூரமான கதைகளில் ஒன்றாகவும், மெல்வில்லின் ‘மொபி-டிக்’ நாவலுக்கான உத்வேகமாகவும் மாறின.

இயற்கையில், எந்த ஆளில்லா விமானங்களும் கண்காணிக்காத வேளையில் திமிங்கலங்கள் எவ்வளவு அடிக்கடி தங்கள் தலைகளை இரும்புத் தடிகளாகப் பயன்படுத்துகின்றன என்பது நிச்சயமாக நமக்குத் தெரியாது என்று புர்சுலம் கூறுகிறார். அதேபோல், அவற்றின் தனித்துவமான மிகப்பெரிய மெலன் உறுப்பின் நோக்கத்தையும் நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

ஸ்பெர்மாசெட்டியின் பங்கு குறித்து வேறு சில கோட்பாடுகளும் உள்ளன, அதற்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட பயன்கள் இருக்கக்கூடும். திமிங்கலங்கள் தங்கள் மூக்கின் முன்பகுதியில் அமைந்துள்ள ‘மங்கி லிப்ஸ்’ (monkey lips) எனப்படும் ஒலி உதடுகள் மூலம் ஒலியை உருவாக்குகின்றன. இந்த ஒலி தண்ணீருக்குள்ளும் முன்னோக்கிச் செல்வதோடு, அவற்றின் தலைக்குப் பின்புறத்தில் உள்ள ஸ்பெர்மாசெட்டியின் இறுதிச் சுவரை நோக்கிப் பின்னோக்கியும் பயணிக்கிறது.

இந்த இரண்டு ஒலிகளின் கலவையை ஒரு பெண் திமிங்கலம் கேட்கும் போது, ஆண் திமிங்கலத்தின் ஸ்பெர்மாசெட்டி எவ்வளவு பெரியது என்பதையும், அதுதான் இணை சேர விரும்பும் பெரிய திமிங்கலம்தானா என்பதையும் அதனால் மதிப்பிட முடியும் என்று புர்சுலம் கூறுகிறார்.

“இந்த விலங்குகளைப் பற்றி நாம் இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை ஏராளமாக உள்ளன. அவற்றுக்குப் பாதுகாப்பான சூழலை வழங்குவதற்கே நாம் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்” என்கிறார் புர்சுலம். “இப்போதுதான் நாம் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளோம்.”

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு