പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഓടിത്തീര്‍ത്ത മനുഷ്യര്‍
മുറികളിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിട്ടുണ്ട്,
ചെറിയൊരു തടവറയിലെന്നപോലെ.

ജനാലയ്‌ക്ക് പുറത്ത്
കെട്ടിടങ്ങളുടെ കരിനിഴലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
നീ നിശ്ശബ്ദമായി നടന്നുപോകുന്നു.

നിന്റെ വെളിച്ചം
ഒരു പഴയ പാട്ടുപോലെ വന്ന്
നെഞ്ചിലെ പൊള്ളലുകളില്‍ തൊടുന്നുണ്ട്.
ആരും കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച
സങ്കടങ്ങളുടെ കീറല്‍ മുഴുവന്‍,
നീ നിന്റെ വെള്ളിനൂലുകൊണ്ട്
പതുക്കെ തുന്നിച്ചേര്‍ക്കുകയാണ്.

ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ കൈകളിലേക്ക്
ഒരു നക്ഷത്രം വന്നു വീണതുപോലെ
തോന്നിപ്പോകുന്നു.