பேராசிரியர் சுந்தரவல்லி கூறுகையில், “இந்தியாவில் நல்ல தரமான தங்கம் குறைவாக உள்ளது, எனவே இங்கு சுரங்கத் தொழில் லாபகரமானதாக இல்லை” என்றார்.

அவர் மேலும் கூறுகையில், “இந்திய வீடுகளில் நிறைய தங்கம் உள்ளது. வீடுகளில் உள்ள தங்கம் குறித்துப் பல்வேறு மதிப்பீடுகள் உள்ளன, ஆனால் பொதுவாக இது 25 ஆயிரம் முதல் 27 ஆயிரம் டன் வரை இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது.”

இந்தத் தரவுகளின் அடிப்படை குறித்துக் கேட்டபோது, இது ஒரு பொதுவான மதிப்பீடு என்றும், இதனைப் பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் அவர் கூறினார்.

“ஒவ்வொரு ஆண்டும் 600 முதல் 700 டன் தங்கம் இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது, ஏற்றுமதி மிகக் குறைவு, எனவே இந்தத் தங்கம் வீடுகளில் சேமிக்கப்பட்டுவிட்டது” என்று அவர் கூறினார்.

உலகத் தங்க கவுன்சில்படி, பிப்ரவரி 2026 வரை இந்தியாவிடம் அதிகாரப்பூர்வமாக சுமார் 880 டன் தங்கம் இருந்தது.

இந்த விஷயத்தில் இந்தியா உலகில் ஒன்பதாவது இடத்தில் உள்ளது. அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, ஐ.எம்.எஃப் (IMF) அமைப்பு, இத்தாலி, பிரான்ஸ், ரஷ்யா, சீனா மற்றும் சுவிட்சர்லாந்து ஆகியவை இந்தியாவை விட முன்னிலையில் உள்ளன.

இருப்பினும், அதிகாரப்பூர்வ கையிருப்பு என்பது இந்திய தங்கக் கதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

தரூர் தனது கட்டுரையில், “நம்மிடம் சுமார் 500 மில்லியன் டன் தங்கத் தாது (தங்கம் கலந்த கல்/மண்) உள்ளது, ஆனால் உற்பத்தி மிகக் குறைவு” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தேசிய கனிம இருப்புப் பட்டியலின்படி, நாட்டில் மொத்தம் 518.23 மில்லியன் டன் தங்கத் தாது உள்ளது. ஆனால் அதன் பொருள் அனைத்துத் தங்கத்தையும் எளிதாக எடுத்துவிடலாம் என்பதல்ல. இதில் 494.50 மில்லியன் டன்களை எடுப்பது கடினம், அதேசமயம் 23.72 மில்லியன் டன் எடுக்க வாய்ப்புள்ள இருப்பாக கருதப்படுகிறது.

தங்கம் இருக்க வாய்ப்புள்ள, ஆனால் அதனை எடுப்பது செலவு மிக்கதாகவும் கடினமாகவும் இருக்கும் இடம் ‘எஞ்சிய வளங்கள்’ எனப்படுகிறது. தங்கம் எடுப்பது சிக்கனமானதாகவும் லாபகரமாகவும் இருக்கும் இடமே ‘இருப்பு’ எனப்படுகிறது.

பேராசிரியர் சுந்தரவல்லி நாராயணசாமியின் கூற்றுப்படி, “500 மில்லியன் டன் தங்கத் தாது, உண்மையான தங்கம் அல்ல. சராசரியாக ஒரு டன்னுக்கு 1-3 கிராம் என்ற கணக்கில் இதில் வெறும் 500-600 டன் தங்கம் மட்டுமே இருக்கும்.”

இந்திய கனிமங்கள் ஆண்டுப் புத்தகம் 2024-ன்படி, 2023-24-ல் இந்தியா வெறும் 1.6 டன் தங்கத்தை மட்டுமே உற்பத்தி செய்தது. அதே சமயம் உலகில் 2023-ல் சுமார் 3,300 டன் தங்கம் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது, அதில் சீனா மட்டும் 375 டன் உற்பத்தி செய்தது.

இந்தியாவின் திறன் மற்றும் உற்பத்திக்கு இடையிலான இந்த இடைவெளிக்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. தங்கச் சுரங்கங்களைக் கண்டுபிடிப்பது செலவு மிக்கது மற்றும் ஆபத்தானது. அரசிடம் வரையறுக்கப்பட்ட வளங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பமே உள்ளது, மேலும் உறுதியான ஆதாரம் இல்லாமல் தனியார் நிறுவனங்களும் முதலீடு செய்ய விரும்புவதில்லை.

பாத் பல்கலைக்கழகத்தின் மேம்பாட்டு மையத்தின் வருகைப் பேராசிரியராக சந்தோஷ் மல்ஹோத்ரா உள்ளார். அவர் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரப் பேராசிரியராகவும் இருந்துள்ளார்.

பேராசிரியர் சந்தோஷ் பிபிசியிடம் கூறுகையில், “சுரங்கத் தொழில் என்பது ஒரு விலையுயர்ந்த வேலை. இதற்கு மனிதவளம் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் பெரும் முதலீடு தேவை, அது அரசிடம் இல்லை. தனியார் நிறுவனங்களும் நம்பிக்கை இருந்தால் மட்டுமே முன்வருகின்றன” என்றார்.

குறைந்த உற்பத்தியின் காரணமாக இந்தியா இறக்குமதியைச் சார்ந்துள்ளது.

இப்போது மிகப்பெரிய பகுதியான, இந்திய வீடுகளில் உள்ள தங்கத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம்.

அசோசேம் அமைப்பின்படி, இந்திய வீடுகளில் சுமார் 24 ஆயிரம் டன் தங்கம் உள்ளது, இது உலகிலேயே மிக அதிகம். இந்தியாவில் தங்கம் எப்போதும் விருப்பமான சேமிப்பு முறையாக இருந்து வருகிறது.

பேராசிரியர் சுந்தரவல்லியின் கூற்றுப்படி, இது ஒரு குறைவான மதிப்பீடு, உண்மையான எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகமாக இருக்கலாம்.

மதிப்பின் அடிப்படையில் வீடுகளில் உள்ள தங்கக் கையிருப்பு மிகப்பெரியது. மோர்கன் ஸ்டான்லியின்படி, இந்திய வீடுகளில் சுமார் 3.8 டிரில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள தங்கம் உள்ளது, இது நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 88.8 விழுக்காடாகும்.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் உலகெங்கிலும் உள்ள மத்திய வங்கிகள் தங்கக் கையிருப்பை அதிகரித்து வருகின்றன. சர்வதேச பதற்றம் மற்றும் பொருளாதார நிச்சயமற்ற காலங்களில் தங்கம் பாதுகாப்பானதாகக் கருதப்படுகிறது. தங்கம் நாட்டின் பொருளாதாரம் மற்றும் நாணய மதிப்பையும் பாதிக்கிறது.

ஒரு நாடு அதிக தங்கத்தை ஏற்றுமதி செய்தால் அதன் நாணய மதிப்பு வலுவடையும். ஆனால் இந்தியா அதிகமாக இறக்குமதி செய்கிறது, எனவே தங்கத்தின் விலை உயரும்போது ரூபாய் மதிப்புக்கு அழுத்தம் ஏற்படுகிறது.

தங்கம் ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்தைப் பாதிக்கிறது மற்றும் அதன் நேரடித் தாக்கம் அந்த நாட்டின் நாணயத்தின் மீது இருக்கும்.

ஒரு நாட்டின் வருமானத்தின் பெரும்பகுதி அந்த நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் அல்லது தயாரிக்கப்படும் பொருட்களின் வர்த்தகத்திலிருந்து வருகிறது. அதாவது ஒரு நாட்டின் முக்கிய ஏற்றுமதிகள், பிற நாடுகளிலிருந்து செய்யப்படும் இறக்குமதியை விட அதிக வருவாயை உருவாக்க வேண்டும்.

இதே கொள்கை தங்கத்தின் ஏற்றுமதி மற்றும் இறக்குமதிக்கும் பொருந்தும். ஒரு நாடு அதிக தங்கத்தை ஏற்றுமதி செய்தால், அதன் நாணயமும் வலுப்பெறும். இருப்பினும், இந்தியா தங்கத்தை அதிக அளவில் இறக்குமதி செய்யும் நாடாக இருப்பதால், சர்வதேச சந்தையில் தங்கத்தின் விலை உயரும் போதெல்லாம், இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்துவிடுகிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக இந்தியத்தின் தங்கம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை அரசு கையிருப்பு, தங்கச் சுரங்கங்கள் மற்றும் வீடுகளில் உள்ள தங்கம்.

உண்மையில் இந்தியத்தின் பெரும்பாலான தங்கம் அரசிடமோ அல்லது சுரங்கங்களிலோ இல்லை, மாறாக மக்களிடமே உள்ளது. இதனால்தான் இந்தியத்தின் பொருளாதாரத்தில் தங்கம் சிறப்பு வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

இது வெறும் முதலீடு மட்டுமல்ல, மக்களுக்குச் சேமிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான ஒரு முக்கிய வழியாகும்.

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு