காலு அதிர்ச்சியடைந்தான். ஒரு கணம் அவர்கள் கழுகுகளோ என்று நினைத்தான். உண்மையிலேயே, கழுகுகள் இரையைத் தாக்கிப் பிய்த்துத் தின்பதைப் போல, அவர்கள் கால்நடைகளின் மீது பாய்ந்துகொண்டிருந்தனர்.

ஒவ்வொரு கால்நடையின் கால்களையும் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவற்றின் மீது அமர்ந்திருந்த மற்ற இருவர், வாள்களால் அவற்றின் சதையை வெட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இடுப்பில் கட்டியிருந்த கோவணத்தைத் தவிர வேறு ஆடைகள் ஏதேனும் அணிந்திருந்தால், அவற்றையும் கிழித்தெறிந்திருப்பார்கள்.

அவர்கள் மாடுகளை கத்தியால் குத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். வயிற்றையும் தொடைகளுக்கு இடைப்பட்ட பகுதியையும் வெட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். வாளைக் கண்டு அஞ்சியபோதிலும், அவர்களில் சிலர் எப்படியாவது ஓர் அம்பை உருவியிருக்கக்கூடும்.

காலு மிகுந்த சிரமத்துடன் எழுந்தான். அவன் உடல் முழுவதும் விறைத்துப்போயிருந்தது.

அவன் அழுதுகொண்டே உறங்கிப் போயிருந்தான். அவன் கண்களைத் திறந்தபோது, ​​மீண்டும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. “கடவுளே, உன் இருப்பு மறைந்து போகட்டும். என் மக்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது?” என்றான்.

ஒரு மலையை உடைப்பது போல பெருமூச்சு விட்ட அவன், “இந்த உலகில் தீமையை விட கொடியது ஏதேனும் இருந்தால், அது பசிதான்!” என்றான்.

குஜராத்தி இலக்கியத்தின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரும் ஞானபீட விருது பெற்றவருமான பன்னாலால் படேல், 1899-1900 காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட ‘சப்பானியா’ பஞ்சத்தின் பின்னணியில் தனது ‘மானவினி பவாய்’ நாவலில் பசியின் கொடூரத்தையும் மனிதர்களின் இயலாமையையும் சித்தரித்துள்ளார்.

காலு என்ற கற்பனைக் கதாபாத்திரத்தின் வழியாக, இயற்கைப் பேரிடர்கள், பசி, மனிதப் போராட்டம், சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்கான கடுமையான போராட்டம் ஆகியவற்றை இந்த நாவலில் ஆசிரியர் சித்தரிக்கிறார்.

காதல், பசி, மனித உணர்வுகள் ஆகியவற்றை ஆவணப்படுத்தும் இந்த நாவல், பஞ்சத்தின் கோரமான சூழலிலும் உயிர் வாழ வேண்டும் என்ற வேட்கையையும் மனிதனின் தளராத மன உறுதியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

1899–1900 காலகட்டத்தில் நிலவிய கடும் பஞ்சத்தின்போது, தீவனம் கிடைக்காமல் மாடுகள், செம்மறியாடுகள், வெள்ளாடுகள் ஆகிய கால்நடைகள் செத்து மடிந்தன. மக்களின் நிலையும் மிகவும் மோசமடைந்து, அவர்களின் உடல்கள் எலும்புக்கூடுகளைப் போலக் காட்சியளிக்கத் தொடங்கின.

பன்னாலால் படேலின் இந்த நாவலுக்கு குஜராத்தி எழுத்தாளர் ‘தர்ஷக்’ என்றழைக்கப்படும் மனுபாய் பஞ்சோலி எழுதிய முன்னுரையில், இயற்கையின் இரக்கமற்ற சீற்றத்துக்கு முன்னால் மனிதன் எந்த அளவுக்கு நிர்க்கதியாகிப் போகிறான் என்பதை விளக்குகிறார்.

”பசி உறவுகளையும் மனிதநேயத்தையும் அழிக்கிறது. மக்கள் ஒவ்வொரு பருக்கைக்காகவும் ஏங்குகிறார்கள்” – அத்தகைய மக்களை ஆசிரியர் ‘பசிப் பேய்கள்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.”

“சப்பானியா பஞ்சம் என்பது அழிந்துகொண்டிருந்த ஒரு தலைமுறைக்கு நேர்ந்த பேரழிவாகும். இந்தப் பஞ்சத்தின்போது கணவர்கள் தங்கள் மனைவியரைக் கைவிட்டனர். குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்த தாய்மார்களிடம், அவர்களின் உடலை மறைப்பதற்குக்கூட ஆடைகள் இல்லாமல் போயின.” என்று இந்தப் பஞ்சத்தின் நெஞ்சைப் பிளக்கும் கொடூரத்தை அவர் வர்ணிக்கிறார்.

“பாலி, ருகி போன்ற பெண்கள் தங்கள் மானத்தைக் கைவிட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். எப்படியாவது வாழ்க்கையை ஓட்ட வேண்டும் என்பதே ஆண்களின் ஒரே கவலையாக மாறியது. பிச்சை எடுப்பதோ, திருடுவதோ, ஏன் விலங்குகளின் குளம்புகளில் படிந்திருந்த மண்ணைக் கூட நக்கிப் பிழைப்பது என எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் துணிந்தனர். வயிற்றில் எரியும் பசியைத் தணிக்கப் பெண்கள் தங்கள் உடலையே விற்க வேண்டியிருந்தது.” என்கிறார் அவர்.

“மனிதநேயம் இவ்வாறு சீரழிந்துபோவதைக் காணும்போது, கதையில் ஷங்கரதா சொல்வது சரிதான்: கடைசியாக எஞ்சியிருப்பதை இழப்பதைவிட, முதலில் எஞ்சியிருப்பதை இழப்பதே மேல்.”

“ஒரு பெண் தன் கணவனின் நற்பெயரைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்தும்போதும், ஒரு தாய் தன் மகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்தும்போதும், ஒரு மகள் தன் தந்தையை மதிப்பதை நிறுத்தும்போதும், அனைத்தும் சீரழிந்துவிடுகின்றன.”

“நாளை எல்லோருமே இறக்கத்தான் போகிறோம். எனவே, இன்று முடிந்தவரை வாழ்ந்துவிடுங்கள். எவ்வளவு காலம் வாழ முடியுமோ, அவ்வளவு காலம் வாழுங்கள்; எவ்வளவு துன்பத்தைத் தாங்க முடியுமோ, அவ்வளவு துன்பத்தைத் தாங்குங்கள். அதன்பிறகு, எது நியாயம், எது அநியாயம், எது அறம், எது அறமற்றது என்று யார் கவலைப்படப் போகிறார்கள்?” என்று அவர் கேள்வியெழுப்புகிறார்.

1899-ஆம் ஆண்டில் நாட்டின் பல பகுதிகளில் பருவமழை பொய்த்துப்போனது. இதன் விளைவாக, 1900-ஆம் ஆண்டில் கடந்த 200 ஆண்டுகளில் காணாத அளவுக்கு கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் தானியங்களுக்கும் கால்நடைத் தீவனத்துக்கும் கடும் தட்டுப்பாடு நிலவியது.

சிறு விவசாயிகள், கைவினைத் தொழிலாளர்கள், நிலமற்ற கூலித் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரே இந்தப் பஞ்சத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டனர். உணவுத் தானியங்கள் கிடைக்காததால், ஏழை மக்கள் இலைகளையும் ‘தோர்’ (ஒருவகை கற்றாழை) தாவரத்தின் தண்டுப் பகுதிகளையும் உண்டு உயிர் பிழைக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

வரலாற்றாசிரியர்களான ஹரிபிரசாத் சாஸ்திரி, பிரவீன் சந்திர பரிக் ஆகியோர், ‘குஜராத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாறு: பிரிட்டிஷ் காலம்’ என்ற தங்களது புத்தகத்தில், இந்த வறட்சியானது, சப்பானியா வறட்சி என்று அழைக்கப்பட்டது என எழுதியுள்ளனர்.

“1900-ஆம் ஆண்டில் சப்பானியா பஞ்சம் ஏற்பட்டது. இதனால், குஜராத் அரசியல் மற்றும் இயற்கைப் பேரிடர்கள் என இரண்டினாலும் பாதிப்புக்கும் உள்ளானது.

வறட்சிக் காலத்தில் விளைபொருட்களுக்கான வரியைச் செலுத்துமாறு விவசாயிகளைக் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது என்று வறட்சி ஆணையம் பலமுறை தெளிவுபடுத்தியிருந்தது. இருப்பினும், பம்பாய் அரசு இதற்கு முற்றிலும் மாறான கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தது. இதன் விளைவாக, குஜராத் மக்கள் பெரும் அச்சத்திலும் பதற்றத்திலும் ஆழ்ந்தனர்.” என்று அவர்கள் எழுதினார்கள்.

இந்தக் காலகட்டம் குறித்து குஜராத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியில் மிகக் குறைவான தகவல்களே கிடைக்கின்றன.

அதிக எண்ணிக்கையிலான உயிரிழப்புகளும் கால்நடைகளின் இழப்பும் மக்களின் மன உறுதியைக் குலைத்தன.

கிராமங்களில் பசியும் மரணமும் சூழ்ந்திருந்தன. இதனால் வறட்சியின் மிக மோசமான பாதிப்புகள் கிராமப்புறங்களிலேயே அதிகம் காணப்பட்டன.

“இதற்குக் காரணம், விரிவான விசாரணை நடத்துவதற்குப் பதிலாக, அரசு அதிகாரிகள் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் தனித்தனியாக விசாரித்ததுதான். இதனால் பாரபட்சமும் தன்னிச்சையான செயல்பாடுகளும் அதிகரித்தன. இத்தகைய சூழலில், குஜராத்தில் நிலவரி வசூலின்போது நிகழ்ந்த அத்துமீறல்கள் குறித்த தகவல்களைத் திரட்டி, அவற்றைப் பொதுமக்களின் பார்வைக்குக் கொண்டுவரும் துணிச்சலை கஹான்தாஸ் பரேக் வெளிப்படுத்தினார்.” என்று ‘குஜராத்தின் அரசியல் மற்றும் கலாசார வரலாறு’ என்ற நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

இதற்குப் பிறகு, சட்டப்பேரவையில் நில வருவாய் சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போது, ​​ஃபெரோஸ் ஷா மேத்தா அதை எதிர்த்தார்.

தற்போதைய மசோதாவை பொதுமக்களின் விவாதத்துக்கு உட்படுத்தி, அவர்களின் கருத்துகளைக் கேட்டறிய வேண்டும் என்பதே மக்கள் பிரதிநிதிகளும் சர் பெரோஷா மேத்தாவும் முன்வைத்த கோரிக்கையாக இருந்தது.

ஆனால், அரசு அவர்களின் கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை. இதைக் கண்டித்து உறுப்பினர்கள் அவையிலிருந்து வெளிநடப்பு செய்தனர்.

பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைப் பார்வையிட்ட பிரிட்டிஷ் அதிகாரி எஃப். ஹெச். எஸ். மெரிவெதர், மக்களின் துயரங்கள், அப்போதைய பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்தின் கொள்கைகள், நிவாரண முகாம்களின் நிலை ஆகியவை குறித்து ‘இந்தியாவின் வறட்சி மாவட்டங்களின் ஊடே ஒரு பயணம்’ என்ற தனது நூலில் விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

“அங்கு இருந்த பலர், பல மாதங்களாக இந்த முகாமில் வசித்துவருவதாகவும், ஆனால் சாப்பிடுவதற்குப் போதுமான உணவு கிடைக்கவில்லை என்றும் என்னிடம் தெரிவித்தனர்.” என்று பிலாஸ்பூரில் உள்ள அரசு நிவாரண முகாமுக்குச் சென்றபோது கண்ட காட்சிகளை அவர் விவரித்துள்ளார்.

“அனைவரிடமும் ஒரே புகார்தான் இருந்தது. அவர்கள் பசியால் வாடிக்கொண்டிருந்தனர். இதைக் கூறியபோது தங்களது உடல்களைக் காட்டினர். அவர்களின் கை, கால்களில் உள்ள எலும்புகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. மூட்டுகளுக்கு இடையிலிருந்த எலும்புகள்கூட அளவுக்கு அதிகமாக வெளியே துருத்திக்கொண்டிருந்தன. தோலால் மூடப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளைப் போல அவர்கள் காட்சியளித்தனர்.” என்று எழுதியுள்ளார் அவர்.

மேலும் அவர் “அங்கிருந்த ஒரு ஏழைச் சிறுமியைக் கண்டு நான் அதிர்ச்சியடைந்தேன். அவளுக்கு ஐந்து வயது என்று அவளது தாய் கூறினார். ஆனால், ஒரு குழந்தையைப் போல அல்லாமல், உடற்கூறியல் ஆய்வுக்கான சிதைந்த மாதிரியைப் போல அவள் காட்சியளித்தாள்” என்று .

“அவளது முகத்தில் தோல் மிகவும் சுருங்கியிருந்ததால் பற்கள் அனைத்தும் வெளியே தெரிந்தன. தலையில் இருந்த எலும்புகள் அனைத்தும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவளது கைகள் எனது சுண்டுவிரலைப் போல மெலிந்திருந்தன. தொடைகள் எனது கட்டைவிரலைப் போல அகலமாக இருந்தன. இதற்குக் காரணம் முழுமையான பட்டினிதான். மற்றொரு நபர் வெறும் எலும்புக்கூடாகக் காட்சியளித்தார். கடந்த இரண்டரை மாதங்களாக அவர் அரசு உதவியை நம்பியே வாழ்ந்துவந்தார். இருப்பினும், அவரது எடை 31 கிலோகிராம்கூட இல்லை. அவரை என்னால் எளிதாகத் தூக்க முடிந்தது.” என்கிறார் அவர்.

“பெரும்பாலான பெண்கள் கிட்டத்தட்ட நிர்வாணமாக இருந்தனர். இடுப்பில் கிழிந்த துணி மட்டுமே கட்டியிருந்தனர். அவர்களின் நிலை மிகவும் பரிதாபகரமாக இருந்ததால், இந்தியப் பெண்களிடம் இயல்பாகக் காணப்படும் வெட்கம், தயக்கம் போன்ற உணர்வுகளைக்கூட அவர்கள் இழந்திருந்தனர்.” என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்த நூலில் பிரிட்டிஷ் அரசின் கொள்கைகளையும் மெரிவெதர் வெளிப்படையாக விமர்சிக்கிறார்.

“நான் நேரில் பார்த்த சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் முழுப் பொறுப்புடன் ஒன்றைக் கூற முடியும். இந்த இடத்தில் வசிக்கும் மக்கள், கொடூரமான, மெதுவான மரணத்தை நோக்கித் தள்ளப்பட்டுக்கொண்டிருந்தனர்” என்று அவர் எழுதுகிறார்.

அக்காலத்தில் இந்தியாவிற்கு வந்த பிரிட்டிஷ் பத்திரிகையாளரும் பொருளாதார நிபுணருமான வான் நாஷ், தனது ‘பெரும் பஞ்சமும் அதன் காரணங்களும்’ என்ற புத்தகத்தில் இதைப் பற்றி எழுதியுள்ளார்.

“நாட்டில் காலரா பரவி வருகிறது. இறந்த உடல்களின் பயங்கரமான துர்நாற்றம் காற்றில் நிறைந்துள்ளது. மக்கள் மிக வேகமாக இறப்பதால், அவர்களின் உடல்களைத் தகனம் செய்யவோ அல்லது புதைக்கவோ முடியவில்லை. ஆமதாபாத், பரூச், கேடா மற்றும் பஞ்சமஹால் மாவட்டங்களில் உள்ள நிவாரண முகாம்களையும் இந்தத் தொற்றுநோய் பாதித்துள்ளது. கத்தியாவாரிலும் நிலைமை இதேபோல் மோசமாக உள்ளது.”

ஆமதாபாத்தில் உள்ள நிவாரண முகாம்களிலிருந்து பாதிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் தப்பியோடிவிட்டதாகவும், உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை தெரியவில்லை என்றும் வாகன் நாஷ் எழுதுகிறார்.

கோத்ராவில், மாவட்ட ஆட்சியரும் மற்ற அதிகாரிகளும் கிட்டத்தட்ட 1,000 உடல்களைத் தங்கள் கைகளாலேயே எரிக்க வேண்டியிருந்தது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இருப்பினும், வதோதராவில் நிலைமை ஒப்பீட்டளவில் சற்று மேம்பட்டிருந்ததாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

பல வரலாற்றாசிரியர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் கூற்றுப்படி, பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமும் குஜராத்தின் சமஸ்தானங்களும் நிவாரண முகாம்களையும் உணவு விநியோக மையங்களையும் அமைத்திருந்தன. இருப்பினும், நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், இந்த முயற்சிகள் போதுமானதாக இல்லை.

“பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து கூடுதல் அதிகாரிகளைப் பணியமர்த்தி குஜராத்துக்கு அனுப்பியுள்ளது.” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் வாகன் நாஷ்.

“ஆணையர் லேலியை மக்கள் ஒரு தந்தையாகவும் பாதுகாவலராகவும் பார்க்கிறார்கள். அவருக்கு முழு அதிகாரமும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவரது புதிய கொள்கையின்படி, இடம்பெயர்ந்த மக்கள் அருகிலேயே உதவிகளைப் பெறும் வகையில் கிராமங்களுக்கு அருகில் நிவாரண மையங்கள் அமைக்கப்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், உண்மை என்னவென்றால், இந்தியக் குடிமக்கள் விலங்குகளைப் போலச் செத்துமடிய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.” என்கிறார் அவர்.

குஜராத்தின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் அச்யுத் யாக்னிக்கும் தனது ‘ஆமதாபாத் – அரச நகரம் முதல் மெகா நகரம் வரை’ என்ற நூலில் இதுதொடர்பாக எழுதியுள்ளார்.

“இந்தப் பஞ்சம் பிரிட்டிஷ் அரசின் கொடூரமான முகத்தை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தது. நிவாரண முகாம்கள் மிகவும் தாமதமாகவே திறக்கப்பட்டன. விவசாயிகள் மீதான வரி வசூலும் தொடர்ந்தது. அதேவேளையில், பர்மா மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் தனது ஏகாதிபத்திய விரிவாக்கத்துக்கான நிதியைத் திரட்டும் முயற்சியிலும் பிரிட்டிஷ் அரசு ஈடுபட்டிருந்தது.” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் அவர்.

“நகரங்களைப் பொறுத்தவரை, வறட்சியின் தாக்கம் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே இருந்தது. இருப்பினும், ஆமதாபாத்தில் உள்ள ஒரு நிவாரண முகாமின் புகைப்படம், ஏழை மக்கள் எதிர்கொண்ட நெருக்கடியின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இருப்பினும், சமூக அக்கறைக்கும் தொண்டு மனப்பான்மைக்கும் பெயர்பெற்ற ஆமதாபாத் மக்கள், இந்த நெருக்கடியின்போது செயலற்றவர்களாகவே இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இந்து மற்றும் ஜைனக் கோவில்களின் அறக்கட்டளைகளிடம் பெருமளவு நிதி இருந்தது.” என்று அவர் மேலும் எழுதுகிறார்.

“ஏரிகளிலும் அவற்றின் கரைகளிலும் பறவைகளையே காண முடியவில்லை. கால்நடைகள் பசியால் செத்துக்கொண்டிருந்தன. ஆதரவற்றுக் கிடந்த கால்நடைகளின் உடல்களைச் சுற்றி காகங்கள் மொய்த்தன. அவற்றின் சதைகளைக் காகங்கள் கொத்தித் தின்றன. அந்தக் காகங்களை விரட்டுவதற்குக்கூட அவற்றிடம் வலிமை இல்லை.” என்று குஜராத்தி எழுத்தாளர் மற்றும் பத்திரிகையாளர் ஈஸ்வர் பெட்லிகர் எழுதுகிறார்.

“காகங்கள் கொத்திக் காயப்படுத்திய இடங்களில் கழுகுகள் தங்கள் அலகுகளால் கொத்தித் தின்றன. அப்படியாக, பறவைகள் விருந்துண்டு கொண்டிருந்தன, கால்நடைகளோ இயலாத நிலையில் படுத்திருந்தன. .” என்கிறார் அவர்.

”கோடைக்காலம் தொடங்கியதும் மனிதர்களும் இறக்கத் தொடங்கினர். தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அந்த உடல்களை இழுத்துச் சென்று கிணற்றில் வீசிக்கொண்டிருந்தனர். அவற்றின் மீது மண்ணைக்கூடப் போடவில்லை. சிறிது காலத்திலேயே அந்தக் கிணறு உடல்களால் நிரம்பிவிடும் நிலை ஏற்பட்டது. சில உடல்கள் வயல்களில் வீசப்பட்டன. அவற்றை நரிகளும் நாய்களும் இழுத்துச் சென்று தின்றன.” என்று மேலும் எழுதுகிறார் அவர்.

“இறைச்சிக் கூடங்களில் காளைகள் வெறும் ஆறு ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டன. அருகிலிருந்த சோஜித்ரா சந்தையில் காத்கி சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஓரிரு குடும்பங்கள் இருந்தன. அவர்கள் கால்நடைகளை மும்பைக்கு அனுப்பி வந்தனர்.” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் ஈஸ்வர் பெட்லிகர்.

“நடுத்தரக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்கூட தங்களது நகைகளை விற்றுவிட்டனர். அப்படியிருந்தும், குடும்பத்தை நடத்துவது அவர்களுக்குப் பெரும் சிரமமாக இருந்தது.” என்று மேலும் கூறுகிறார் அவர்.

“போர்சாத், ஆனந்த் பகுதிகளில் ஏராளமான ஏழை விவசாயிகள் தங்களது குழந்தைகளை கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளிடம் ஒப்படைத்திருந்தனர். மிஷனரிகள், இந்தச் சூழலை மதத்தைப் பரப்புவதற்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தினர். இத்தகைய சூழலில், உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காகப் பலர் கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு மாறினர். இதன்மூலம் அவர்களுக்கு உணவும் வேலையும் கிடைத்தன.” என்கிறார் அவர்.

வல்லப வித்யாநகர் பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவியவரும், சுதந்திரா கட்சியின் முன்னாள் தலைவருமான பாய் லால் படேலின் நினைவுக் குறிப்புகளை மேற்கோள் காட்டி, அச்யுத் யாக்னிக் மேலும் குறிப்பிடுகையில், “குஜராத்தில் விவசாயிகள் மற்றும் ஏழை மக்களின் நன்கொடைகள் மூலம் செல்வந்தர்களாக மாறிய மதத் தலைவர்கள் இருந்தனர். வைணவ மடங்களில் ‘சப்பன் போக்’ எனப்படும் 56 வகையான உணவுகள் இறைவனுக்குப் படைக்கப்பட்டன.

ஆச்சாரியரோ ஆடம்பரமான வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருந்தார். சுவாமிநாராயணர் கோவில்களிலும் பெருமளவில் பணம் இருந்தது. டாகோரில் உள்ள ராஞ்சோட்ராய் கோவிலில் பெருமளவு நிதி இருந்தது. சமணக் கோவில்களிலும் செல்வத்துக்குப் பஞ்சமில்லை. இருப்பினும், பசியால் வாடிய மக்களுக்கு உணவளிக்க எந்தவொரு மதத் தலைவரும் முன்வரவில்லை.”

சில தொழிலதிபர்கள் நிவாரணப் பணிகளில் ஈடுபட்டதாகவும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். தென்னாப்பிரிக்காவில் வசித்த குஜராத்தியர்களும் நிவாரணப் பணிகளுக்காக நிதி திரட்டினர். அவர்களில் காந்தியும் ஒருவர். இருப்பினும், பேரிடரின் அளவு மிகப் பெரியதாக இருந்ததால், இந்த உதவிகள் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.

இதன் தாக்கத்தை ஆமதாபாத்தில் நடைபெற்ற இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் 18ஆவது மாநாட்டின்போது காண முடிந்தது. இந்த மாநாட்டின் வரவேற்புக் குழுத் தலைவராக அம்பாலால் சங்கர்லால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

“குஜராத் ஒரு தொழில் மற்றும் வர்த்தக மையமாகும். ஒரு கோடிக்கும் குறைவான மக்கள்தொகையைக் கொண்ட குஜராத்தில், கடந்த இரண்டு பஞ்சங்களால் 25 லட்சம் பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். இதற்குக் காரணம், நாட்டின் செல்வம் வெளிநாடுகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்படுவதுதான்.” என்று அம்பாலால் சங்கர்லாலின் உரையை மேற்கோள் காட்டி அச்யுத் யாக்னிக் எழுதுகிறார்.

“ஆமதாபாத்தில் ஏராளமான தொழிலதிபர்கள் இருந்தனர். மோசமடைந்து வந்த அரசியல் சூழல் தங்களது தொழில்களையும் பாதிப்பதாக அவர்கள் கருதினர். எனவே, ஓர் அரசியல் இயக்கத்தைத் தொடங்குவது அவசியம் என்று அவர்கள் உணர்ந்தனர். அவர்களில் பலருக்குச் சொந்தமாகப் பருத்தி ஆலைகள் இருந்தன. பிரிட்டிஷ் அரசு அவர்களிடமிருந்து நியாயமற்ற முறையில் கலால் வரி வசூலித்தது. மறுபுறம், குத்தகை விவசாய முறையாலும் விவசாயிகள் பாதிக்கப்பட்டனர்.”

“இந்தப் பிரச்னைகளுக்கு மத்தியில், ‘நாம் ஏன் இவ்வளவு ஏழைகளாக இருக்கிறோம்?’ என்ற கேள்வி காங்கிரஸ் மாநாட்டில் எழுப்பப்பட்டது” என்று அச்யுத் யாக்னிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தபோதிலும், அதை முற்றிலுமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று இவர்கள் விரும்பவில்லை. ஆமதாபாத் காங்கிரஸ் மாநாட்டில் இதுதொடர்பாக ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

அந்தத் தீர்மானத்தில், “இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தொடர்ந்து நீடிக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம். இந்தியாவுக்குச் சட்டம், ஒழுங்கு மற்றும் நிரந்தர அமைதியை வழங்கிய பழமையான, மதிப்புமிக்க நிர்வாக முறையை மீண்டும் நிலைநாட்ட வேண்டும் என்று கோருகிறோம். நீதியையும், சுதந்திரத்தையும், சம உரிமைகளையும், பிரிட்டிஷ் பேரரசின் நிர்வாகத்தில் பங்கேற்பதற்கான வாய்ப்பையும் நாங்கள் விரும்புகிறோம்” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

ராஜ்புதானா மாகாணத்தில் பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளுக்காகப் பிரிட்டிஷ் அரசு அமைத்த குழுவின் தலைவரான ஜே. இ. ஸ்காட், ‘பஞ்ச பூமியில்’ என்ற தனது நூலில், அப்போதைய பிரிட்டிஷ் வைஸ்ராய் நிலைமையை ஆய்வு செய்வதற்காகக் கல்கத்தாவில் ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டியதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அப்போது, பிரிட்டிஷ் அரசின் மதிப்பீட்டின்படி, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் 2.2 கோடி பேரும், பிற சமஸ்தானங்களில் 2.7 கோடி பேரும் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

அதாவது, மொத்தம் 4.9 கோடி பேர் பஞ்சத்தின் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருந்தனர். வைஸ்ராய் அளித்த தகவலின்படி, இவர்களில் 3 கோடி பேருக்கு நிவாரண உதவிகள் வழங்கப்பட்டு வந்தன.

“மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் பம்பாய் மாகாணம், கத்தியவார், குஜராத் மற்றும் ராஜ்புதானா ஆகியவை அடங்கும். கிட்டத்தட்ட 60 லட்சம் மக்கள் அரசு நிவாரண உதவிகளைச் சார்ந்திருந்தனர். இந்தியாவில் மக்கள்தொகை வளர்ச்சியின் சராசரி விகிதம் 1.5 சதவீதமாக இருந்தது. இந்தக் கணக்கின்படி, பத்து ஆண்டுகளில் மக்கள்தொகை 10 லட்சம் அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அந்தக் காலகட்டத்தில் மக்கள்தொகையில் 80 லட்சம் குறைந்திருந்தது.” என்று ஜே.இ.ஸ்காட் எழுதுகிறார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் காலரா நோயும் பரவியது. இதனால், அந்த நோய்க்கு ஏராளமானோர் உயிரிழந்தனர்.

1901-ஆம் ஆண்டின் அரசு பஞ்ச அறிக்கையின்படி, “பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த பகுதிகளில் கிட்டத்தட்ட 10 லட்சம் பேர் உயிரிழந்தனர். இவர்களில் ஐந்தில் ஒரு பங்கினர் காலரா நோயால் உயிரிழந்தனர். சமஸ்தானப் பகுதிகளிலும் கிட்டத்தட்ட 10 லட்சம் பேர் உயிரிழந்தனர்.”

‘குஜராத் கலைக்களஞ்சியம்’ நூலின்படி, பம்பாய் மாகாணத்தில் மட்டும் இந்தப் பஞ்சத்தின்போது 7,40,376 பேர் உயிரிழந்ததாக அரசு புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இந்தப் பகுதியில் குஜராத்தும் அடங்கியிருந்தது.

இவை அனைத்தும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட அரசு புள்ளிவிவரங்கள். அப்போது இதுபோன்ற இயற்கைப் பேரிடர்களால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளைப் பதிவு செய்வதற்கான வசதிகள் மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. எனவே, உண்மையான உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை இதைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்திருக்கலாம் என்று நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி, ஆமதாபாத் காங்கிரஸ் மாநாட்டின் வரவேற்புக் குழுத் தலைவராக இருந்த அம்பாலால் சங்கர்லால், உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 25 லட்சம் என்று கூறியிருந்தார்.

பிற வரலாற்றாசிரியர்களின் நூல்களிலும் உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை தொடர்பாக வெவ்வேறு தகவல்கள் காணப்படுகின்றன.

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு