നാം കാണുന്ന ലോകം മുന്നില്‍ വ്യക്തമായി നില്‍ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. പക്ഷേ, നാം കാണുന്നത് മുഴുവന്‍ സത്യമാണോ?
ഒരേ സംഭവത്തെ രണ്ടുപേര്‍ വ്യത്യസ്തമായി കാണുന്നു. ഒരാള്‍ക്ക് തോല്‍വിയായി തോന്നുന്നത് മറ്റൊരാള്‍ക്ക് പുതിയൊരു തുടക്കമായിരിക്കാം. ഒരാള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതിനെ മറ്റൊരാള്‍ അമൂല്യമായി കരുതാം. കാഴ്ച ഒരുപോലെയാകാം; അനുഭവം വ്യത്യസ്തമാണ്.
ഇവിടെയാണ് ദേവീമാഹാത്മ്യം നമ്മെ മഹാമായ എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. മായ എന്നത് വഞ്ചനയല്ല. ലോകത്തെ അതിന്റെ അനന്തമായ രൂപങ്ങളില്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി കൂടിയാണത്. സ്‌നേഹത്തിലും ബന്ധങ്ങളിലും ആഗ്രഹങ്ങളിലും പ്രതീക്ഷകളിലും മനുഷ്യന്‍ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നതും പലപ്പോഴും ഇതേ മായയിലൂടെയാണ്.
പക്ഷേ മായയ്‌ക്ക് മറ്റൊരു മുഖവുമുണ്ട്. നമുക്ക് വിട്ടുപോകേണ്ടതാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും വിട്ടുപോകാന്‍ കഴിയാത്തത്. അവസാനിച്ച ബന്ധത്തെ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കുന്നത്. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ച് ഇന്നിനെ മറക്കുന്നത്. അവിടെ മായ നമ്മെ ബന്ധിക്കുന്നു.
ദേവീമാഹാത്മ്യത്തിലെ രാജാവിനും വൈശ്യനും ഈ അനുഭവമുണ്ട്. നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം മനസ്സില്‍നിന്ന് വിട്ടുമാറുന്നില്ല. അതിന്റെ കാരണം തേടിയാണ് അവര്‍ ഋഷിയുടെ അടുക്കല്‍ എത്തുന്നത്. ഇത് വെറും പുരാണത്തിലെ രണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാത്രം പ്രശ്‌നമല്ല, നമ്മുടേതുമാണ്.
ചിലപ്പോള്‍ നമ്മെ ബന്ധിക്കുന്നത് പുറംലോകമല്ല; ഉള്ളിലെ പിടിച്ചുനില്‍പ്പാണ്. മഹാമായയെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നാല്‍ ലോകത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നല്ല. നമ്മെ ബന്ധിക്കുന്നതെന്തെന്ന് തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്.