இது குறித்து விரிவாக பேசும் அவர், “சில குழந்தைகள் பறவைகள், பட்டாம்பூச்சிகள் போன்ற உயிரினங்களைப் பிடித்துத் துன்புறுத்துவதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். இத்தகைய செயல்களில் ஈடுபட்ட பிறகும் அவர்களுக்குக் குற்ற உணர்வு ஏற்படவில்லை என்றால், பெற்றோர்கள் அவர்களிடம் இதுகுறித்துப் பேசி, அவர்களின் நடத்தையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும்” என்கிறார்.

குழந்தைகள் மற்றவர்களுடன் எப்படி தொடர்புகொள்கிறார்கள், அவர்களின் உடல் மொழி எவ்வாறு இருக்கிறது என்பன உள்ளிட்ட பல்வேறு அம்சங்களைக் கவனிப்பதன் மூலம், அவர்களின் மனநிலையைப் பெற்றோர்கள் ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆறு முதல் 12 வயது வரையிலான குழந்தைகள், பருவமடைதலை நோக்கிய மாற்றங்களைச் சந்திக்கத் தொடங்குவதுடன், மனதளவிலும் முதிர்ச்சியடையத் தொடங்குகிறார்கள் என்கிறார் உளவியலாளர் பூர்ணிமா அகர்வால்.

அவர் கூறுகையில், “குறிப்பாக, 9 முதல் 12 வயதுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் வேகமான உடல் மாற்றங்களைச் சந்திக்கிறார்கள். இந்த மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் குழந்தைகளுக்குப் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. அதேவேளையில், தங்கள் தோற்றத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் அவர்கள் சிரமப்படலாம்.

“இந்தக் காலகட்டத்தில் குழந்தைகளுக்கு அடிக்கடி எரிச்சல் வரலாம் அல்லது எளிதில் கோபப்படலாம். எனவே, அவர்கள் சந்திக்கும் உடல் மற்றும் மனரீதியான மாற்றங்களைப் பெற்றோர்கள் புரிந்துகொண்டு, கூடுதல் கவனம் செலுத்த வேண்டியது அவசியம்” என்று அவர் பெற்றோர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்.

மனநலக் கோளாறுகள் தொடர்பான சர்வதேச வகைப்பாட்டுக் கையேடான ஐ.சி.டி-11, வன்முறை நிறைந்த விளையாட்டுகளின் தாக்கத்தையும் ஒரு மருத்துவ நிலையாக வகைப்படுத்தியுள்ளதை உளவியலாளர் பூர்ணிமா அகர்வால் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

“குழந்தைகள் தங்கள் வயதுக்கு ஏற்ற விளையாட்டுகளை விளையாடுவதையும், திரைப்படங்கள் உள்ளிட்ட பிற உள்ளடக்கங்களைப் பார்ப்பதையும் பெற்றோர்கள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்” என்கிறார் அவர்.

ஓ.டி.டி தளங்களில் வெளியாகும் வன்முறைக் காட்சிகள் நிறைந்த திரைப்படங்கள் குறித்துப் பேசும் அவர், குழந்தைகள் பல நேரங்களில் பெற்றோருடன் அமர்ந்து இதுபோன்ற திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். திரையில் காண்பிக்கப்படுவதை நிஜம் என்று குழந்தைகள் நம்பிவிடலாம். அத்தகைய காட்சிகள் அவர்களின் சிந்தனையிலும் நடத்தையிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

“குழந்தைகளுக்குக் குறைந்தது 14 அல்லது 15 வயதாகும் வரை, அவர்கள் விளையாடும் விளையாட்டுகள், பார்க்கும் திரைப்படங்கள், கார்ட்டூன்கள் ஆகியவற்றைப் பெற்றோர்கள் கண்காணிக்க வேண்டும். அதேபோல், திரை முன் செலவிடும் நேரத்தைக் குறைத்து, பூங்கா அல்லது விளையாட்டு மைதானம் போன்ற இடங்களுக்குச் சென்று விளையாடுவதற்கு அவர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும்” என்று பூர்ணிமா பரிந்துரைக்கிறார்.

மனநிலையைச் சமநிலையில் வைத்திருக்க உதவுவதில் உடல் செயல்பாடுகள் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன என அவர் கூறுகிறார்.

குழந்தைகளின் நடத்தையில் வழக்கத்திற்கு மாறான மாற்றங்களைக் கவனித்தால், பெற்றோர்கள் அவர்களிடம் அதுகுறித்துப் பேசி, அத்தகைய நடத்தைக்கான காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று டாக்டர் மந்தீப் கௌர் பரிந்துரைக்கிறார்.

“வீட்டில் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பான, நம்பிக்கையான சூழலை உருவாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் எதைப் பற்றியும் தயக்கமின்றிப் பெற்றோரிடம் பேசுவார்கள். தவறு செய்திருந்தால்கூட, அதை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டு, சரிசெய்யும் முயற்சியில் ஈடுபடுவதற்கான நம்பிக்கையை அந்தச் சூழல் அவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்” என்கிறார் அவர்.

உளவியலாளர் பூர்ணிமாவும் பெற்றோருக்குச் சில ஆலோசனைகளை வழங்குகிறார்:

குழந்தைகள் தங்கள் உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் சரியான முறையில் வெளிப்படுத்தக் கற்றுக்கொடுப்பது பெற்றோரின் பொறுப்பு என டாக்டர் பூர்ணிமா கூறுறார்.

குழந்தைகள் முன்னிலையில் பெற்றோர்கள் வாக்குவாதம் செய்வதையோ சண்டையிடுவதையோ தவிர்க்க வேண்டும் என்று பூர்ணிமா அறிவுறுத்துகிறார். ஏனெனில், “ஏதேனும் தவறு நிகழும்போது, பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் முன்னிலையில் கத்திப் பேசினால், அதுவே இயல்பான நடத்தை என்று குழந்தைகள் நினைத்துக் கொள்ளலாம். நாளடைவில் அவர்களும் கத்திப் பேசவும், சத்தமாக எதிர்வினையாற்றவும் தொடங்குவார்கள்” என்கிறார் அவர்.

எனவே, “குழந்தைகள் முன்னிலையில் அத்தகைய சூழல் ஏற்பட்டுவிட்டால், தாங்கள் நடந்துகொண்ட விதம் தவறு என்பதையும், அது ஏன் நிகழ்ந்தது என்பதையும் அவர்களுக்கு விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும்” என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

குழந்தைகளிடம் நல்ல நடத்தையை எதிர்பார்க்கும் பெற்றோர்கள், முதலில் தாங்களே அதற்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர்களும் மாணவர்களின் பெற்றோர்களும் தொடர்ந்து நல்ல தொடர்பில் இருக்க வேண்டும் என்று பூர்ணிமா வலியுறுத்துகிறார். ஒரு குழந்தை தொடர்ந்து பல நாட்களாகப் படிப்பில் கவனம் செலுத்தாமல் இருந்தால், ஆசிரியர்கள் முதலில் அந்தக் குழந்தையிடம் பேசி, பின்னர் அதன் பெற்றோரிடம் கலந்துரையாட வேண்டும் என்கிறார் டாக்டர் பூர்ணிமா.

“சில நேரங்களில், குழந்தைகள் தங்கள் கவலைகளைப் பெற்றோரிடமோ ஆசிரியர்களிடமோ பகிர்ந்துகொள்ளத் தயங்கலாம். அத்தகைய சூழலில், அவர்களை நம்பகமான, தகுதியுள்ள ஆலோசகரிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்” என்கிறார் அவர்.

பள்ளிகளில் ஆலோசகர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும், குழந்தைகள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் என இரு தரப்பினருக்கும் அவ்வப்போது பயிலரங்குகள் நடத்தப்பட வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தையும் பூர்ணிமா வலியுறுத்துகிறார்.

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு