இதைக் கேட்ட சோனியா கோபத்திலும் அச்சத்திலும் உறைந்துபோனார். “அவர்கள் உங்களைக் கொன்றுவிடுவார்கள்; உங்களையும் கொன்றுவிடுவார்கள்!” என்று அவர் கெஞ்சினார். அதற்கு ராஜீவ், “எப்படியும் அவர்கள் என்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள்” என்று பதிலளித்தார். அன்றைய மாலை இந்திரா காந்தியின் உடல் வீட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், ராஜீவ் பிரதமராகப் பதவியேற்றார்.

சோனியா காந்தியின் புதிய சுயசரிதையான ‘பிலாங்கிங்: எ ஜர்னி ஆஃப் லவ்’ (Belonging: A Journey of Love) என்ற நூலில் இடம்பெற்றுள்ள மிகவும் நெஞ்சை உலுக்கும் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று.

தனிப்பட்ட துயரம் ஒருபுறம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்க, மறுபுறம் பொது வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளும் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தன. அரசியலில் இருந்து பெரும்பாலும் விலகியே இருந்த அந்தப் பெண், அப்போது இந்திய பிரதமரின் மனைவியாக மாறியிருந்தார்.

பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பையும் ஏற்று, இரண்டு மக்களவைத் தேர்தல் வெற்றிகளுக்கு அக்கட்சியை வழிநடத்தியதுடன், நாட்டின் அரசியலில் மிக முக்கியமான ஆளுமைகளில் ஒருவராகவும் உருவெடுத்தார். இந்தப் பகுதி மற்றொரு பேரிழப்பையும் முன்கூட்டியே நினைவூட்டுகிறது. அது, 1991ஆம் ஆண்டு, ராஜீவ் காந்தியும் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம்.

சோனியா காந்தியை பொறுத்தவரை, அதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகள் அரசியலில் இருந்து விலகியே இருந்த காலகட்டமாக அமைந்தன. 19 வயதில், இத்தாலியின் ஒரு சிறிய நகரத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண்ணாக இருந்தபோது, பிரிட்டனில் இந்திய மாணவரான ராஜீவை அவர் சந்தித்தார்.

அந்த உறவு அவரை ஒரு புதிய நாடு மற்றும் குடும்பத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றது. அதைத் தொடர்ந்து இந்திரா காந்தியுடனும் அவருக்கு நெருக்கமான பிணைப்பு ஏற்பட்டது. கணவர் மற்றும் மாமியார் வழியாக இந்தியா அவரது சொந்த வீடாக மாறியது.

ராஜீவ் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அவர் தலைமை வகித்த நினைவு அறக்கட்டளைகள் சார்பில் பங்கேற்க வேண்டிய பொது நிகழ்ச்சிகள்கூட அவருக்குப் பெரும் சோதனையாக அமைந்தன. உரையாற்றுவதற்கு முன்பு, தன்னால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடுமோ என்று அவர் அஞ்சினார்.

தனது கணவரைக் கொன்றவர்கள் மீது பழிவாங்கும் எண்ணம் இருக்கிறதா என்று தலாய் லாமா கேட்டபோது, “இல்லை, அப்படி இல்லை” என்று பதிலளித்த அவர், விம்மி அழத் தொடங்கினார். படிப்படியாக, ராஜீவ் தனது நினைவில் “ஆழமான வலியை ஏற்படுத்தும் பிரிவாக இல்லாமல், தனக்குள் இருக்கும் ஓர் இருப்பாக” மாறியதாக அவர் எழுதுகிறார். ஆனால், குடும்பத்தில் முக்கியமான நிகழ்வுகள் ஏற்பட்டபோது துயரம் மீண்டும் அவரைச் சூழ்ந்தது.

கடந்த 1995ஆம் ஆண்டு, அவரது மகன் ராகுல் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்தில் பட்டம் பெற்றபோது, ராஜீவ் உயிருடன் இருந்திருந்தால் எவ்வளவு பெருமைப்பட்டிருப்பார் என்ற எண்ணத்தில் சோனியாவும் அவரது குழந்தைகளும் உணர்ச்சிவசப்பட்டனர்.

இதற்கிடையில், அரசியல் நெருக்கடியும் சூழத் தொடங்கியது.

அவரது கணவரின் குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாக வழிநடத்திய அரசியல் அமைப்பான காங்கிரஸ் கட்சி, தனது ஒற்றுமையையும் தேர்தல் செல்வாக்கையும் இழந்து வந்தது. மூத்த தலைவர்கள் கட்சியில் இருந்து விலகினர். அரசியலுக்குள் சோனியா வர வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளும் அதிகரித்தன.

ஆரம்பத்தில் அவர் அதை மறுத்தார். ராஜீவ் மூலம் அரசியலைப் பார்த்ததாக அவர் எழுதுகிறார். அதன் சாதனைகளைப் பார்த்த அதேவேளையில், அதன் “அதிகார ஆசை மற்றும் பேராசை, பாசாங்குத்தனம் மற்றும் துரோகம்” ஆகியவற்றையும் பார்த்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

“எனக்கு எப்போதுமே அரசியல் பிடிக்காது” என்று அவர் எழுதுகிறார். அரசியல் முதலில் தனது மாமியாரையும், பின்னர் “என் வாழ்க்கையின் அன்பானவராகவும், என் குழந்தைகளின் தந்தையாகவும் இருந்தவரைத்” தன்னிடம் இருந்து பறித்துவிட்டதாகக் கூறுகிறார்.

இருப்பினும், காங்கிரஸ் கட்சியின் வீழ்ச்சி தனிப்பட்ட இழப்பாக அவருக்குத் தோன்றத் தொடங்கியது.

இந்திரா மற்றும் ராஜீவின் புகைப்படங்களைக் கடந்து செல்லும்போதெல்லாம், “வலியும் குற்றவுணர்வும் கலந்த உணர்வு” அவரை ஆட்கொண்டது. “இந்தியாவின் பன்மைத்துவக் கொள்கையைப் பாதுகாக்க” அவர்கள் போராடிய சக்திகளுக்கு எதிரான அமைப்புகள் வலுப்பெற்று வருவதாக அவர் அஞ்சினார். அவரது பார்வையில், அதிகரித்து வந்த இந்து தேசியவாதம், இந்திராவும் ராஜீவும் பாதுகாக்க விரும்பிய இந்தியாவின் “மதச்சார்பற்ற மற்றும் பன்மைத்துவ கொள்கைக்கு” அச்சுறுத்தலாக இருந்தது.

சோனியா அரசியலுக்கு வராவிட்டால் காங்கிரஸ் கட்சி பிளவுபட்டு, மதவாத அரசியலை எதிர்ப்பதற்கு மிகக் குறைந்த வாய்ப்புகளே இருக்கும் என்று அக்கட்சியின் தலைவர்கள் வாதிட்டனர். மதம், சாதி, மொழி மற்றும் பிராந்திய எல்லைகளைக் கடந்து தனது குடும்பப் பெயருக்கு மக்கள் மத்தியில் வரவேற்பு இருப்பதாக அவர் நம்பினார். இதுவே “மிகவும் வலுவான வாதமாக இருந்தது” என்று அவர் கூறுகிறார்.

தனது தகுதிகள் குறித்தும் அவருக்குச் சந்தேகங்கள் இருந்தன.

செல்வாக்கும் வலிமையும் கொண்ட இரு தலைவர்கள் வகித்த பதவியில், வெளியில் இருந்து வந்த ஒருவரான தன்னால் எப்படிப் பொறுப்பேற்க முடியும் என்று அவர் சிந்தித்தார். வீட்டில், தங்கள் பாட்டியையும் தந்தையையும் இழந்தது போலத் தாயையும் இழந்துவிடுவோமோ என்று ராகுலும் பிரியங்காவும் அஞ்சினர். புத்தாண்டு விடுமுறைக்குச் செல்வதற்கு முன்பு, அவர்கள் அவரிடம் இருந்து ஓர் உறுதிமொழியைப் பெற்றனர். அது: “நாங்கள் வெளியே சென்றிருக்கும்போது, நீங்கள் எந்தவொரு முட்டாள்தனமான செயலிலும் ஈடுபடக்கூடாது.”

இதற்கான “பதில்” பகவத் கீதையின் மூலம் கிடைத்ததாக அவர் கூறுகிறார். வயது வந்த பிறகு மதத்தில் அதிக ஈடுபாடின்றி இருந்த போதிலும், 1997 ஜனவரியில் சமஸ்கிருத அறிஞர் ஒருவரிடம் தனிப்பட்ட முறையில் பாடம் கற்க சோனியா ஏற்பாடு செய்தார்.

அவர்கள் பகவத் கீதையை ஒவ்வொரு செய்யுளாக வாசித்தனர். தனது கடமையைச் செய்வதும், அதன் மூலம் கிடைக்கும் பலன்கள் மீது பற்று கொள்ளாமல் இருப்பதுமே பகவத் கீதையின் அடிப்படைச் செய்தி என்று அவர் எழுதுகிறார். இறுதியில், இந்தக் கருத்து தனது மனப் போராட்டத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

“என் சொந்த சந்தேகங்களுக்கும் கேள்விகளுக்கும் எனக்குப் பதில் கிடைத்துவிட்டது. நான் வெளியேறி, எனது கடமை என்னை அழைக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதைத்தான் செய்தேன்.”

இருப்பினும், இந்த நினைவுக் குறிப்பில் இடம்பெற்றுள்ள மிகவும் பரபரப்பான அரசியல் நிகழ்வு, ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2004ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தது. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் தேர்தல் பிரசாரத்தை சோனியா முன்னின்று வழிநடத்தினார்.

சோனியா, மன்மோகன் சிங்குடன் டெல்லியில் உள்ள குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்குச் சென்று, காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணி ஆட்சி அமைப்பதற்கான உரிமையைக் கோரி குடியரசுத் தலைவரைச் சந்திக்கிறார். அனைவரும் அவர்தான் பிரதமராகப் பொறுப்பேற்பார் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஆனால், அவர் எதுவும் பேசவில்லை.

வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், பிரதமர் பதவியை ஏற்க மறுக்கப் போவதாக மூத்த உதவியாளர் ஒருவரிடம் தெரிவித்தார். கட்சித் தொண்டர்கள் அவரது வீட்டின் வாயிலில் குவிந்தனர். மூத்த தலைவர்கள் அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர்.

“நீங்கள்தான் தேர்தலில் போட்டியிட்டீர்கள், எங்களை வழிநடத்தினீர்கள்” என்று ஒருவர் கூறினார்.

“மக்கள் உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். இப்போது எப்படி அவர்களை ஏமாற்ற முடியும்? நமது தொண்டர்கள் கிளர்ந்தெழுவார்கள். வேறொரு தலைவரை அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று நினைக்கிறீர்களா?”

கூட்டணிக் கட்சித் தலைவர்களும் அவரைச் சம்மதிக்க வைப்பதற்காக வந்தனர். அவர்கள் தன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டதாகவும், அவர்களில் ஒருவர் “உங்களிடம் இருந்து ‘முடியாது’ என்ற பதிலை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம்” என்று உறுதியாகக் கூறியதாகவும் சோனியா நினைவுகூர்கிறார். செய்வதறியாமல் திகைத்த அவர், மெதுவாக “தீக் ஹை” (சரி) என்று கூறினார். அதை அவரது சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்ட தலைவர்கள், அவருக்கு வாழ்த்துகளைத் தெரிவிக்கத் தொடங்கினர்.

ஆனால், அவரது குழந்தைகள் இதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர் என்று அவர் எழுதுகிறார்.

ராகுல் கோபத்துடன் உள்ளே வந்து, “நீங்கள் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டீர்களா?” என்று கேட்டார். தனது முடிவை எடுக்க யாருடைய வற்புறுத்தலுக்கும் ஆளாக வேண்டாம் என்று மகள் பிரியங்கா அவரிடம் வலியுறுத்தினார்.

அன்றிரவு முழுவதும் தனது மனதுடனும், நண்பர்கள் மற்றும் குடும்பத்தினருடனும் வாதிட்டுக் கொண்டிருந்ததாக சோனியா எழுதுகிறார். இதில் தனக்கான ஆபத்து மட்டுமே பிரச்னையாக இருக்கவில்லை.

பாரதிய ஜனதா கட்சி (பாஜக), தனது வெளிநாட்டுப் பிறப்பைக் காரணம் காட்டித் தொடர்ந்து அரசியல் ஆதாயம் தேடும் என்றும், பிரதமர் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டால் அந்த சர்ச்சை “பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி நாட்டைப் பாதிக்கும்” என்றும் அவர் நம்பினார்.

மறுநாள் காலையில் அவரது முடிவு தெளிவாகியிருந்தது. “நான் எனது முடிவை எடுத்துவிட்டேன். எனது நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருக்கப் போகிறேன்” என்று ராகுலிடம் அவர் தெரிவித்தார்.

அதற்குப் பதிலாக, பொருளாதார நிபுணராகப் பயிற்சி பெற்றவரும் காங்கிரஸ் கட்சியின் உறுப்பினருமான மன்மோகன் சிங்கை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். அவரை “குற்றமற்றவர்” என்றும், “நிர்வாகம் குறித்த ஆழமான மற்றும் முழுமையான புரிதல் கொண்டவர்” என்றும் சோனியா வர்ணிக்கிறார்.

குடும்ப நினைவுகளில் இருந்து தாம் இழந்துவிட்டதாகக் கருதும் இந்தியாவை பற்றிய பதிவுகளுக்குத் திரும்பும்போதுதான் இந்த நூல் பல முக்கியமான விஷயங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. பொது வாழ்க்கையில் தான் நுழைந்தபோது, “நாடாளுமன்ற அரசியலில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான கண்ணியமும் கட்டுப்பாடும் இருந்தன” என்று சோனியா கூறுகிறார்.

அரசியல் தாக்குதல்களும் கடுமையான வார்த்தைகளும் புதிதல்ல. ஆனால், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் “தங்களிடம் இருந்து மாறுபட்ட கருத்துகளைக் கொண்டவர்களை இழிவுபடுத்துவதிலும் துன்புறுத்துவதிலும், எதிரிகளாகக் கருதப்படுவோரை அச்சுறுத்துவதிலும்” அதிக ஆர்வம் காட்டுவதாக அவர் கருதுகிறார்.

“சர்வாதிகார ஆட்சிகளுடன் இணைந்திருக்கும் இரக்கமற்ற தன்மையை நோக்கி உலகம் நகர்ந்து கொண்டிருப்பதன்” ஒரு பகுதியாகவே அவர் இதைப் பார்க்கிறார்.

இந்து தேசியவாத பாஜகவை சேர்ந்த பிரதமர் நரேந்திர மோதி குறித்த அவரது பதிவு வழக்கத்தைவிட மிகவும் நேரடியானதாக உள்ளது.

நாடாளுமன்றக் கூட்டங்களின்போது முறையான வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்வது, மருத்துவமனையில் இருந்து திரும்பும்போது அவ்வப்போது “தீக் ஹைன், ஆப்?” (நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா?) எனக் கேட்டுக் கொள்வது ஆகியவற்றைத் தவிர, இருவருக்கும் இடையே “உண்மையான தொடர்பு என்று சொல்லும்படியாக எதுவும் இருந்ததில்லை” என்று அவர் எழுதுகிறார்.

“அவர் பொதுவாக வேறு பக்கம் திரும்பிப் பார்ப்பார். நேருக்கு நேர் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பார்” என்றும் சோனியா குறிப்பிடுகிறார்.

மோதியின் இந்தியா குறித்த பார்வை, ராஷ்டிரிய சுயம்சேவக் சங்கத்தால் (ஆர்.எஸ்.எஸ்.) வடிவமைக்கப்பட்டது என்றும், “தனது மதமும் கலாசாரமும் மற்ற அனைத்தையும்விட உயர்ந்தவை என்ற அடிப்படைவாதக் கொள்கையை அது உறுதிப்படுத்தியது” என்றும் அவர் எழுதுகிறார்.

மோதி விரும்பும் இந்தியா என்பது “படிநிலை, ஒழுங்கு மற்றும் கட்டுப்பாடு” கொண்டதாக உள்ளது. ஆனால், சோனியா விரும்பும் இந்தியா “ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான இந்தியா”. அது “அனைவரையும் உள்ளடக்கிய தன்மை, மதச்சார்பின்மை மற்றும் சமூக நீதியை” அடிப்படையாகக் கொண்டது.

இந்தக் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு இடையே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஒப்புதலையும் அவர் தெரிவித்துள்ளார். “நமது காலத்தின் ஆளும் வர்க்கத்தினர் மீதான மோதியின் அதிருப்தியைத் தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது” என்று அவர் கூறுகிறார்.

டெல்லியில் உள்ள வசதி படைத்தவர்களின் வீடுகளில் நடைபெறும் விருந்துகளில் தனக்கு ஒருவிதமான அசௌகரியம் ஏற்பட்டதாக சோனியா தெரிவிக்கிறார். அங்கு நடைபெறும் அரசியல் விவாதங்கள், “இந்தியாவின் உண்மையான நிலவரத்தில் இருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பதாக” அவருக்குத் தோன்றியதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

மோதியின் பூர்வீகம், அவரது விளம்பரக் குழு கூறுவதுபோல் “அவ்வளவு எளிமையானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.” ஆனால், “சமூகத்தில் பின்தங்கிய நிலையிலிருந்து ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்புக்குள் படிப்படியாக முன்னேறி அதிகாரத்தை அடைந்தவர்” என்று சோனியா எழுதுகிறார்.

காங்கிரஸ் தலைமைக்கும், மோதி பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய வாக்காளர்களுக்கும் இடையே நிலவும் சமூக இடைவெளியை அரிதாக ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு பதிவாக இது அமைந்துள்ளது. உலகத் தலைவர்கள் உடனான சோனியாவின் சந்திப்புகள் குறித்த சில நினைவுகளும் இந்த நூலில் இடம்பெற்றுள்ளன.

ரஷ்ய அதிபர் விளாதிமிர் புதினை “சுவாரஸ்யமான ஆளுமை” என்று அவர் நினைவுகூர்கிறார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரில் படகுப் பயணம் ஒன்றுக்கு அவரை அழைத்துச் சென்ற புதின், வழியில் இருந்த நினைவுச் சின்னங்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

உலக அரசியல் குறித்த புதினின் புரிதலும், “ரஷ்யாவை மீண்டும் அதன் முந்தைய வலிமையான நிலைக்குக் கொண்டு வர வேண்டுமென்ற அவரது உறுதியும்” தன்னைக் கவர்ந்ததாக சோனியா கூறுகிறார். “யுக்ரேன் போர் தொடங்குவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, அது முற்றிலும் வேறொரு காலகட்டம்” என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

மற்றொரு சுவாரஸ்யமான சந்திப்பு பிரான்ஸ் முன்னாள் அதிபர் நிக்கோலஸ் சர்கோசியுடன் நடைபெற்றது. 2008ஆம் ஆண்டு இந்தியாவுக்கு வந்தபோது, அப்போது அவரது துணையாக இருந்த கார்லா புரூனி திருமணம் செய்துகொள்ளாத காரணத்தால் அவருடன் வரவில்லை.

இந்தியாவில் நடந்த அரசு விருந்தின்போது, குடியரசுத் துணைத் தலைவரின் மனைவி எப்போது திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறார், தனது துணையைப் பிரிந்திருப்பது வருத்தமாக உள்ளதா, திருமணத் தேதி முடிவு செய்யப்பட்டுவிட்டதா என சர்கோசியிடம் தொடர்ச்சியாகக் கேள்விகளை எழுப்பினார்.

தனது செல்போனில் கார்லா புரூனிக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக் கொண்டே, சர்கோசியும் அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பொறுமையாகப் பதிலளித்தார்.

பிலாங்கிங் (Belonging) நூல் நடுநிலையான வரலாற்றுப் பதிவு அல்ல. ராஜீவ் காந்தி அரசுக்குப் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியதுடன், பல ஆண்டுக் காலமாக அந்தக் குடும்பத்தையும் துரத்திக் கொண்டிருந்த போஃபோர்ஸ் பீரங்கி ஊழல் விவகாரத்திற்கு இந்த நூலில் ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைந்த இடமே அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

மொத்தம் 502 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நினைவுக் குறிப்பில், காங்கிரஸ் கட்சியின் சாதகமற்ற வரலாற்றுப் பக்கங்கள் குறித்து அதிகம் பேசப்படவில்லை.

எதிர்க்கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்தபோது நிலவிய அரசியல் ஊழல், பாசாங்குத்தனம் மற்றும் பொது வாழ்க்கையின் தரம் வீழ்ச்சியடைந்தது குறித்து சோனியா விரிவாகப் பேசுகிறார். ஆனால், காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்த காலகட்டத்தில் நிலவிய ஆதரவாளர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கலாசாரம், உறவினர்கள் மற்றும் நெருங்கியவர்களுக்குச் சலுகைகள் வழங்குவது, ஊழல் போன்ற விவகாரங்களைப் பெரும்பாலும் தவிர்த்துவிடுகிறார்.

பொது மக்களின் நம்பிக்கை சிதைந்ததில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் இருந்த பொறுப்பு குறித்து அவர் பெரிதாகப் பேசவில்லை. தனது கணவர் மற்றும் மாமியாரிடம் இருந்து கிடைத்த அரசியல் மரபைப் பாதுகாப்பதில் அவர் அதிக அக்கறை காட்டுகிறார். அதேவேளையில், அவர்கள் உருவாக்கிய கட்சி நீண்டகால வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துள்ளது.

தான் விரும்பாத வாழ்க்கையை வாழ வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதையாக மட்டுமல்லாமல், அந்த அரசியல் மரபைச் சுமப்பதற்காக அவர் கொடுக்க வேண்டியிருந்த விலையைப் பற்றிய கதையாகவும் இந்த நூல் அமைந்துள்ளது.

இது அந்த நூலின் இறுதிப் பக்கங்களுக்கு ஒருவிதமான சோக உணர்வை அளிக்கிறது. 79 வயதான சோனியா தற்போது மாநிலங்களவையின் உறுப்பினராக உள்ளார். 55 வயதான ராகுல் காந்தி நான்கு முறை மக்களவை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதுடன், தற்போது மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவராகவும் உள்ளார். 53 வயதான பிரியங்கா காந்தியும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக உள்ளார்.

வலி, இழப்பு, வெற்றி, தோல்வி மற்றும் அரசியல் நகர்வுகள் என அனைத்தையும் கடந்து, “நீதியும் மனிதநேயமும் கொண்ட ஒரு சமூகத்தை” உருவாக்குவதற்கான கொள்கைகளில் உறுதியாக இருப்பதுதான் மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது என்று சோனியா கூறுகிறார். ஆனால், தனது நினைவுக் குறிப்பை வெற்றிப் பெருமிதத்துடனோ அல்லது வரலாறு தனக்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பளிக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடனோ அவர் முடிக்கவில்லை.

அவர் எழுதுகிறார்: “இந்தத் தருணத்தில், என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் முயற்சி செய்தபோதிலும், நான் எதிர்த்துப் போராடத் தொடங்கிய சக்திகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவதில் வெற்றி பெறவில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு