அவரது மாமா அனுப்பியிருந்த செஷயரில் உள்ள லாஸ்டாக் பள்ளிக்குப் பிறகு மூன்று பள்ளிகளில் படித்தபோதிலும் நாளுக்கு நாள் குறும்புகள்தான் அதிகரித்திருந்தனவே தவிர கல்வியில் எவ்வித முன்னேற்றமும் அடையவில்லை. பொறுமையிழந்த தந்தை விரக்தியில் 17 வயதான அந்த இளைஞனை, பாசம் கொண்ட தாய் மன்றாடிக் கெஞ்சியதையும் பொருட்படுத்தாது, இந்தியாவுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

ஆங்கிலேய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தில் ‘ரைட்டர்’ (அலுவலக எழுத்தர்) பணியில் சேர இங்கிலாந்தில் இருந்து 1743ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் சென்னை செல்ல கிளைவ் பயணித்த கப்பல் பிரேசிலில் உள்ள ரியோ டி ஜெனிரோ நகரில் நங்கூரமிட்டு ஒன்பது மாதங்கள் நிறுத்தப்பட்டது.

பின்னர் புனித சைமன் விரிகுடாவில் (St. Simon’s Bay) சிறிது காலம் நின்ற அந்தக் கப்பல், 1744ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் சென்னையை வந்தடைந்தது. நீண்ட பயணத்தால் தனது பணம் முழுவதும் செலவாகிவிட்டதால், கிளைவ் இந்தியா வந்து சேர்ந்தபோது அவரிடம் பணம் ஏதும் இருக்கவில்லை.

இங்கிலாந்தில் எப்போதும் நண்பர்களுடன் பொழுதைக் கழித்திருந்த கிளைவுக்கு எவ்வித கேளிக்கைக்கும் வழியில்லாமல் சென்னை வாழ்க்கை கசந்தது. வங்காளத்தில் தனியாக வணிகம் செய்ய கிழக்கிந்திய நிறுவன ஊழியர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டு இருந்ததால் அவருடைய தந்தைக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் அங்கு செல்ல உதவுமாறு வேண்டினார். ஆனால் மாறி வந்த அரசியல் சூழ்நிலை அவரது வாழ்க்கைப் போக்கை முற்றிலும் மாற்றியது.

புனித ரோமானிய பேரரசர் ஆறாம் சார்லஸின் மறைவு, ஹாப்ஸ்பர்க் அரியணையைப் பெறுவதில் அவரது மகள் மரியா தெரேசாவுக்கு இருந்த வாரிசுரிமை மீது ஐரோப்பிய நாடுகளின் எதிர்ப்பு ஆகியவற்றால் ‘ஆஸ்திரிய வாரிசுரிமைப் போர்’ (1740) மூண்டது.

ஐரோப்பாவில் எதிரெதிர் அணியில் இருந்த இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் இடையே போர் மூண்டதன் விளைவாக சென்னை, பாண்டிச்சேரி இடையில் எந்த நேரத்திலும் மோதல் வெடிக்கலாம் என்ற நிலை இருந்தது.

டூப்ளே புதுச்சேரியின் ஆளுநராகப் பொறுப்பேற்றது முதல், ஆங்கிலேயரை இந்தியாவில் இருந்து வெளியேற்றுவது ஒன்றையே தனது லட்சியமாகக் கொண்டிருந்ததால் பிரான்ஸ் மற்றும் டூப்ளே குறித்த அச்சம் ஆங்கிலேயர்களை ஆட்டிப்படைத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆங்கிலேய படைகளைவிட பிரெஞ்சு படைகள் எண்ணிக்கையில் ஐந்து மடங்கு அதிகமாக இருந்தன.

கிளைவ் சென்னைக்கு வந்த நாளிலிருந்து டூப்ளே கோட்டைகளைப் பலப்படுத்துவதிலும், இந்திய வீரர்களை பிரெஞ்சு கொடியின் கீழ் போரிடப் பணியில் அமர்த்துவதிலும் முழு மூச்சாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

‘தாக்குதலே சிறந்த தற்காப்பு’ என்ற அடிப்படையில் ஆங்கிலேயர் முதலில் தாக்குவது என புனித ஜார்ஜ் கோட்டை நிர்வாகம் முடிவெடுத்தது. அதன்படி போர்க் கப்பல்கள் பாண்டிச்சேரிக்கு அனுப்பப்பட்டன.

டூப்ளே தனக்கிருக்கும் படை பலம் போதாது எனக் கணித்து கர்நாடக நவாபுவிடம் (அலிவர்தன்) உதவி வேண்டினார். பிரெஞ்சுகாரர்கள் நட்புறவை நவாபு விரும்பியதால் தனது கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் போர் மூள்வதைத் தடை செய்தார். இதனால் ஆங்கிலேயர் கப்பற்படை சென்னை திரும்பியது.

டூப்ளே மொரிஷியஸ் தீவின் ஆளுநர் லா போர்டோனே உடனான பழைய பகைமையை மறந்து அவருடன் இணைந்து சென்னையில் ஆங்கிலேயர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தினார். புனித ஜார்ஜ் கோட்டை மூன்று நாட்கள் கடுமையான தாக்குதலுக்கு உள்ளானது.

உதவி வேண்டி சென்னை ஆளுநர் நவாபை அணுகிய போது நவாப் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்ததால் சென்னை ஆளுநருக்கு சரணடைவதைத் தவிர வேறு வழி இல்லாமல் போனது. கிளைவ் போர்டோனேவின் வெற்றிப் படை வீதியில் அணிவகுத்துச் சென்றதையும் கோட்டைக்கு மேலே இருந்த கொடிக் கம்பத்தில், ஆங்கிலேயர் கொடி இறக்கப்பட்டு பிரெஞ்சுக் கொடி ஏற்றப்படுவதையும் கண்டு கொதிப்படைந்தார்.

கிளைவ், அவரது நண்பர் எட்மண்ட் மாஸ்க் ஆகிய இருவரும் பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தின் கீழ் சென்னையில் இருக்க விரும்பாமல் மாறுவேடத்தில் தப்பி புனித டேவிட் கோட்டையைச் சென்றடைந்தனர். (கடலூருக்கு அருகில்ள்ள இந்த இடத்தை 1691இல் ஆங்கிலேயர் வாங்கியிருந்தனர்).

பிரெஞ்சு படைகள் கோட்டையின் வாசலுக்கே வந்துவிட்டதால் புனித டேவிட் (Fort St. David) கோட்டையை (கடலூர்) வந்தடைந்த இரு வாரங்களுக்கு உள்ளேயே கோட்டைப் பாதுகாப்பில் பங்கெடுக்குமாறு இளம் எழுத்தாளர் கிளைவ் அழைக்கப்பட்டார்.

எழுத்தர் வேலையை வெறுத்து வேதனையுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த கிளைவ் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்பி ஒரு வீரராகப் படையில் சேர்ந்தார். வெறும் 300 வீரர்களை மட்டுமே கொண்டிருந்த ஆங்கிலேயர்கள் மீண்டும் நவாபிடம் (அன்வர்தீன்) உதவி கோரினர். நவாப் தனது இரு மகன்களின் (மாபோஸ் கான் & முகமது அலி) தலைமையிலான படையுடன் ஆங்கிலேயர்களுக்கு உதவ முன்வந்தார்.

சென்னையில் நவாபின் 10,000 பேர் கொண்ட படை இடைமறித்த போதும், 1746 அக்டோபர் 24 அன்று நடைபெற்ற அடையாறு போரில் (சாந்தோம்) பிரெஞ்சு படைகளால் முறியடிக்கப்பட்டது. ஒரு நவாபின் பிமாண்டமான படையை ஒரு சில ஐரோப்பியர்கள் தோற்கடித்தது இதுவே முதல் நிகழ்வு. உள்ளூர் வீரர்களின் எண்ணிக்கையைவிட, ஐரோப்பியர்களின் மேம்பட்ட ஆயுதங்களும் ஒழுக்கமான போர் முறையுமே வெற்றியைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றின என்பதை இந்த நிகழ்வு கிளைவுக்கு உணர்த்தியது.

பிரெஞ்சு படைகள் புனித டேவிட் கோட்டையில் இருந்து மீண்டும் மீண்டும் பின்வாங்க நேரிட்ட போதிலும், தங்கள் தலைநகரான பாண்டிச்சேரியை (25 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது) பாதுகாப்பதில் தீவிர முனைப்புடன் இருந்தன.

சென்னை அல்லது புனித டேவிட் கோட்டையைவிட பாண்டிச்சேரி மிகவும் வலுவாக அரண் செய்யப்பட்டிருப்பதை கிளைவ் கவனித்தார். தொடர் தவறுகளின் காரணமாக பாண்டிச்சேரியைக் கைப்பற்ற முடியாமல் போனதாக கிளைவ் கருதினார். கிளைவ் 1747இல் கீழ்நிலை ராணுவ அதிகாரி (Ensign) பதவிக்கு விண்ணப்பித்து அதைப் பெற்றார். அட்மிரல் கிரிஃபின் (Criffin) தலைமையில் ஒரு கப்பல் படை, பின்னர் அவரை வலுப்படுத்த, அட்மிரல் எட்வர்ட் போஸ்காவென் தலைமையில் மற்றொரு கடற்படையும் தரைப்படையும் வந்தன (ஆகஸ்ட் 1748).

அட்மிரல் போஸ்காவென் தலைமையில் இருந்த துருப்புகளுடன் கிளைவ் சேர்ந்தார். பின்னர், ஆங்கிலேய படைகள் நவாபின் படைகளின் உதவியுடன் பாண்டிச்சேரியை முற்றுகையிடத் தொடங்கின. இந்த நேரத்தில் கிளைவ் போர்க்கள அகழிகளில் பணியாற்றினார். ‘தனது வீரமிக்க செயல்பாட்டின் மூலம், அவரது பிற்காலச் செயல்களுக்கு ஊற்றாக அமைந்த தீர்க்கமான துணிச்சல், மன எழுச்சி போன்ற ராணுவ உணர்வின் முதல் அறிகுறியை அவர் வெளிப்படுத்தினார்’ என சமகாலத்து அறிஞர் ஒருவர் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்தியாவில் பிரெஞ்சு குடியிருப்புகளின் தலைமையானவர் எனத் தன்னை அறிவிக்குமாறு டூப்ளே நிர்பந்தப்படுத்தியதால் டூப்ளேவுக்கும் போர்டோனேவுக்கும் மீண்டும் சச்சரவு ஏற்பட்டது. ஆங்கிலேயரிடம் இருந்து பெரும் தொகையைப் பெற்றுக்கொண்டு லா போர்டோனே பிரான்ஸ் திரும்பிய பிறகு, டூப்ளே சென்னையை ஒரு பிரெஞ்சு குடியேற்றமாக அறிவித்தார். இதற்கிடையில் 1748ஆம் ஆண்டு (அக்டோபர் 18) எக்ஸ் ல சாப்பல் (Aix-la-chappele) உடன்படிக்கையின்படி டூப்ளே எதிர்ப்புக்கு இடையிலும் சென்னையை ஆங்கிலேயருக்கு திருப்பிக் கொடுக்க நேர்ந்தது.

கடந்த 1748இல் கிழக்கிந்திய நிறுவன தரைப் படையின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்க புனித டேவிட் கோட்டைக்கு வந்த மேஜர் ஸ்ட்ரிங்கர் லாரன்ஸ் கடலூரில் பிரெஞ்சு படைகள் மேற்கொண்ட திடீர்த் தாக்குதல் முயற்சியை வெற்றிகரமாக முறியடித்தவர்.

லாரன்ஸ் பாண்டிச்சேரி முற்றுகையின்போது அட்மிரல் எட்வர்ட் போஸ்காவெனுக்கு உதவுவதற்காகப் படைகளை வழிநடத்திச் சென்றபோது அரியான்குப்பத்தில் ஒரு பிரெஞ்சு ரோந்துப் படையால் கைப்பற்றப்பட்டு எஸ்-லா-சாப்பல் அமைதி ஒப்பந்தம் ஏற்படும் வரை (October, 1748) பிரெஞ்சுகாரர்களால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தார்.

கிளைவ் 1749இல் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் சார்பில் தஞ்சாவூர் மீதான ராணுவ நடவடிக்கைகளில் தன்னார்வலராக பங்கேற்றார்.

தஞ்சாவூர் அரியணைக்கு உரிமை கோரிய, பதவியிழந்த மராட்டிய இளவரசர் சாகுஜிக்கு ஆதரவளிப்பதே இந்த நடவடிக்கைகளின் நோக்கம் என அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், கொள்ளிடம் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் அமைந்துள்ள செழிப்பான, அதிக நில வருவாய் தரும் பகுதியான தேவிகோட்டையைக் கைப்பற்றுவதையே ஆங்கிலேயர்கள் முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

கேப்டன் கோப் தலைமையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் முயற்சி தோல்வியடைந்தது. திறமையற்ற ராணுவத் தலைமை, அரியணைக்கு உரிமை கோரியவருக்கு உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு இல்லாமை, கடுமையான பருவமழை ஆகியவை அதற்குக் காரணங்களாக அமைந்தன.

படை பின்வாங்கியதால் ஏற்பட்ட அவப்பெயரைப் போக்கிக் கொள்வது அவசியமெனக் கருதிய கம்பெனி நிர்வாகத்தினர், தேவிகோட்டையைக் கைப்பற்ற மற்றொரு முயற்சியை மேஜர் லாரன்ஸ் தலைமையில் மேற்கொண்டனர்.

முப்பது பிரிட்டிஷ் வீரர்கள் மற்றும் 700 சிப்பாய்கள் கொண்ட ஒரு தாக்குதல் படையின் தலைமைப் பொறுப்பை லாரன்ஸ், கிளைவிடம் ஒப்படைத்தார். கிளைவ் ஆற்றைக் கடந்து ஒரு விரைவான தாக்குதலை நடத்தினார்.

அப்போது அவரது படைப் பிரிவு சிறிது நேரம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, தஞ்சாவூர் குதிரைப் படையினரால் சூழப்பட்டது. கிளைவ் தனது துணிச்சலான நடவடிக்கையால், லாரன்ஸ் அனுப்பிய கூடுதல் படைகள் துணையுடன், தஞ்சாவூர் படைகளைக் கோட்டையைவிட்டு இறுதியில் வெளியேறச்செய்தார். தேவிகோட்டை உடனடியாகக் கைப்பற்றப்பட்டு ஆங்கிலேயர் வசமானது.

கடந்த 1749ஆம் ஆண்டில் மேஜர் லாரன்ஸ் தலைமையில் தேவிக்கோட்டை கைப்பற்றப்பட்டபோது லெப்டினன்ட்டாக பதவி உயர்வு பெற்றிருந்த கிளைவ் அவரின்கீழ் பணியாற்றிய அதிகாரிகளில் ஒருவர்.

மேஜர் லாரன்ஸ், கிளைவின் சிறப்பான துணிச்சலையும் தீர்க்கமான முடிவெடுக்கும் திறனையும் பாராட்டினார். அந்தப் படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து, புனித ஜார்ஜ் கோட்டையில் ஆணையர் (Commissary – படைக்கான உணவு, தளவாடங்களை நிர்வகிக்கும் அதிகாரி) என்ற நல்ல வருமானம் தரும் நிர்வாகப் பதவியை கிளைவ் பெற்றார்.

லாரன்சுடனான வாழ்நாள் முழுவதும் நீடித்த நட்பு அன்றிலிருந்து தொடங்கியது. இந்திய ராணுவத்தை உருவாக்கியவர் என்ற முறையில் லாரன்சுக்கும் ஒரு கௌரவ வாள் வழங்கினால் மட்டுமே இங்கிலாந்தில் கம்பெனி இயக்குனர்கள் தனக்கு வழங்க வந்த கௌரவ வாளை ஏற்பேன் எனக் கூறி கிளைவ் லாரன்ஸை கௌரவித்தார்.

ஹைதராபாத் நிஜாம் ஆசப் ஜா 1748இல் காலமானார். அவரது மறைவு, நிஜாம் பதவியைக் கைப்பற்றுவதற்கான அதிகாரப் போட்டிக்கு வழிவகுத்தது. நிஜாமின் பேரன் முசாஃபர் ஜங், நிஜாமின் மகன் நசீர் ஜங் ஆகிய இருவரும் அரியணைக்கு உரிமை கோரினர். இந்த சச்சரவை தென்னிந்தியா முழுவதும் பிரெஞ்சு அரசியல் ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்த ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாக டூப்ளே கருதினார்.

டூப்ளே முசாஃபர் ஜங் மற்றும் கர்நாடக நவாப் பதவியைக் கோரிய சந்தா சாஹிப் (முன்னாள் நவாப் தோஸ்த் அலி கானின் மருமகன்) ஆகியோருடன் கூட்டணி அமைத்து ஹைதராபாத்தில் நாசிர் ஜங்கின் உரிமைக்கு அதிகாரபூர்வமாக ஆதரவளித்த அன்வருதீனை பதவியில் இருந்து அகற்றுவதற்காக, ஆற்காடு நோக்கிப் படையெடுத்தார். வயது முதிர்ந்த அன்வருதீன் சுமார் 20,000 பேர் கொண்ட படையைத் திரட்டிக் கொண்டு எதிரிகளை இடைமறித்தார்.

இந்த இரு படைகளும் ஆம்பூர் போர்க்களத்தில் மோதின (ஆகஸ்ட், 1749). எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருந்தபோதிலும், பிரெஞ்சு தளபதி மார்க்கிஸ் டி புஸ்ஸியின் தலைமையிலான படை அன்வருதீனின் படைகளை முழுமையாக முறியடித்தன. போரின்போது தனது போர் யானையின் மீதிருந்த அன்வருதீன் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். அவரது மகன் முகமது அலி திருச்சிக்கு தப்பிச் சென்றார்.

முகமது அலி உயிருடன் இருக்கும் வரை தக்காணப் பகுதியில் பிரெஞ்சு ஆதிக்கம் பாதுகாப்பானதாகவோ, உறுதியானதாகவோ இருக்காது என்று டூப்ளே கருதியதால் முகமது அலியை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டுமென்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அதே நேரத்தில் பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தைத் தடுப்பதற்கான ஒரே நம்பிக்கையாக முகமது அலியை பார்த்த ஆங்கிலேயர்கள், அவரைக் காப்பாற்றத் தீர்மானித்தனர்.

முகமது அலி தனது தலைநகரான திருச்சிராப்பள்ளியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள உதவும் வகையில் ஆங்கிலேயர்கள் 1751ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் 300 ஐரோப்பிய வீரர்கள் மற்றும் 300 சிப்பாய்கள் அடங்கிய ஒரு படையை அனுப்பி வைத்தனர். கேப்டன் ஜிங்கன் தலைமையிலும், லெப்டினன்ட் ராபர்ட் கிளைவ் உதவியுடனும் செயல்பட்ட இப்படைக்கு, பின்னர் கூடுதலாக 500 ஆங்கிலேய வீரர்கள், சில ஆப்பிரிக்க படைவீரர்கள் மற்றும் 1,000 சிப்பாய்கள் சேர்க்கப்பட்டு வலுப்படுத்தப்பட்டது.

கடந்த 1751ஆம் ஆண்டு ஜூலை 17ஆம் தேதி முதல், திருச்சிராப்பள்ளியில் முகாமிட்டிருந்த ஆங்கிலேய மற்றும் முகமது அலியின் படைகளை சந்தா சாகிப் முற்றுகையிட்டார். திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கி முன்னேறி வந்த சந்தா சாகிப்பின் படையைத் தடுத்து நிறுத்த ஜிங்கன் முயன்றார். ஆனால், தனது ஆங்கிலேய படை வீரர்களிடையே ஏற்பட்ட பீதியால், ஜிங்கன் பின்வாங்கி திருச்சிராப்பள்ளிக்குள் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

நிலைமையைப் பரிசீலித்த கிளைவ் திருச்சிராப்பள்ளியைக் கைப்பற்றுவதற்கு முன் சந்தா சாகிப் கவனத்தை திசை திருப்புவதற்கு முதலில் ஆற்காட்டைத் தாக்குவது சிறந்த தந்திரமாக இருக்கும் எனக் கருதினார். கிளைவ் கடற்கரையோரமாகப் பயணம் செய்து சென்னை சென்று தனது திட்டத்தை அப்போதைய ஆளுநரான ராபர்ட் சாண்டர்ஸிடம் விளக்கினார்.

சாண்டர்ஸ் உடனடியாக இத்திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தார். 200 பிரிட்டிஷ் வீரர்கள், 300 சிப்பாய்கள் மற்றும் 3 பீரங்கிகளைக் கொண்ட ஒரு படையின் தலைமைப் பொறுப்பை கிளைவிடம் அவர் ஒப்படைத்தார். ஆற்காட்டை நோக்கிய 65 மைல் பயணத்தை கிளைவின் படை 1751 ஆகஸ்ட் 26 அன்று தொடங்கி ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு (ஆகஸ்ட் 31), ஆற்காட்டில் இருந்து பத்து மைல் தொலைவில் முகாமிட்டிருந்தது.

ஆற்காடு கோட்டை பலமான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் ஏதுமின்றி, சிதிலமடைந்த நிலையில் இருந்ததாகவும், அங்கு 1,000 உள்ளூர் வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு படைப் பிரிவு மட்டுமே இருந்ததாகவும் கிளைவுக்கு தகவல் கிடைத்தது. எனவே, தாமதமின்றி இரண்டு பதினெட்டு-பவுண்டு எடை கொண்ட குண்டுகளை வீசும் பீரங்கிகளைத் தன்னிடம் அனுப்பி வைக்குமாறு கிளைவ் சென்னைக்குத் தகவல் அனுப்பினார்.

இடி, மின்னல் மற்றும் பலத்த மழையுடன் கூடிய மோசமான வானிலையிலும் ஆங்கிலேயர்கள் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி நெருங்கி வரும் எதிரியின் மன உறுதியைக் கண்டு அந்தப் படைவீரர்கள் மிகுந்த மலைப்புக்கு உள்ளாயினர். இதனால் அவர்கள் உடனடியாக கோட்டையை விட்டு வெளியேறினர். சில மணிநேரம் கழித்து ஆங்கிலேயர்கள் நகருக்குள் நுழைந்தனர், தங்களை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தின் வழியாக அணிவகுத்துச் சென்ற அவர்கள், அக்கோட்டையைக் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தனர்.

கிளைவின் படைகள் கோட்டையைக் கைப்பற்றியதும் தப்பி ஓடிய படைப் பிரிவினர் விட்டுச் சென்ற பீரங்கிகளை கோட்டைச் சுவர்களின் மீது பொருத்தி, கோட்டையைப் பாதுகாப்புக்கு ஏற்றவாறு தயார் செய்யும் பணிகளைத் தொடங்கினர். கிளைவ் எதிர்பார்த்தபடியே தனது தலைநகரம் எதிரிகளால் கைப்பற்றப்பட்டது என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் சந்தா சாஹிப் ஆற்காட்டை மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்காக, தனது மகன் ராசா சாஹிப்பை 4,000 உள்ளூர் வீரர்கள் மற்றும் டூப்ளேவால் தயக்கத்துடன் வழங்கப்பட்ட 100 பிரெஞ்சு படை வீரர்கள் அடங்கிய படையுடன் அனுப்பி வைத்தார்.

ராசா சாஹிப் படை1751ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 23ஆம் தேதி ஆற்காட்டை வந்தடைந்தது. அக்டோபர் 30க்குள், கோட்டைச் சுவரில் உள்ளே நுழையக் கூடிய வகையிலான ஒரு பிளவு உருவாக்கப்பட்டது. போர் மரபுகளின்படி, ராசா சாஹிப் கிளைவை சரணடையுமாறு அழைப்பு விடுத்தார். ஆனால் அதற்கு ‘ஏளனத்துடன் கூடிய மறுப்பு’ கிளைவிடம் இருந்து பதிலாகக் கிடைத்தது. ராசா சாஹிப் தனது படைகளைக் கொண்டு நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்தத் தயங்கி கோட்டையில் உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய பொருள்களைத் தீர்ந்து போகச் செய்து அங்கு இருந்தவர்களைச் சரணடைய வைக்க முயன்று எனக் காத்திருந்தார்.

ராசா சாஹிபின் படைகள், 1751 நவம்பர் 14 அன்று விடியற்காலையில், கோட்டைச் சுவரின் பிளவு வழியாக நுழைய எடுத்த முயற்சி ஆங்கிலேயர் தரப்பிலிருந்து நடத்தப்பட்ட கடுமையான தாக்குதலால், முறியடிக்கப்பட்டது.

ஒரு கட்டத்தில், பீரங்கியை இயக்கிய குழுவினர் தாக்கப்பட்ட நிலையில், கிளைவ் தானே நேரடியாக பீரங்கியை இயக்கி, தாக்குதல் நடத்தியவர்களுக்கு பதிலடி கொடுத்தார். சென்னையில் ஆளுநர் சாண்டர்ஸ் மராட்டிய தளபதி மொராரி ராவுடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தை வெற்றிகரமாக முடிந்ததால் எந்த நேரத்திலும் மராத்தியர் படை ஆங்கிலேயர் படையோடு இணைந்து தாக்குதல் நடத்தக் கூடும் என்று நினைத்த டூப்ளே பிரெஞ்சு படைகளை பங்கேற்க அனுமதிக்கவில்லை.

கிளைவ் மற்றும் அவரைச் சார்ந்த தற்காப்புப் படையினரின் அசாத்தியமான மன உறுதி, மிகுந்த துணிச்சல், அளப்பரிய சவால்களைச் சமாளிக்கும் திறன் ஆகியவை இந்த முற்றுகையின் சிறப்பம்சங்களாகத் திகழ்ந்தன. சோர்வு, பசி, தாகம் ஆகியவற்றைத் தாங்கும் திறனிலும் துணிச்சலிலும் உள்நாட்டுப் படைவீரர்கள் ஆங்கிலேயர்களுக்கு சற்றும் சளைக்காமல் செயல்பட்டனர்.

ஐம்பது நாட்கள் நீடித்த ஆற்காடு முற்றுகை முடிவுக்கு வந்தது. ஆற்காடு ஆங்கிலேயர் வசமானது. கிளைவ் ராசா சாஹிப்பின் படையைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, ‘ஆரணி’ என்னுமிடத்தில் நடந்த திறந்தவெளிப் போரில் (1751 டிசம்பர் 3) மீண்டும் அவர்களைத் தோற்கடிக்க முடிந்தது.

ஆற்காடு முற்றுகையில் கிடைத்த வெற்றியைத் தொடர்ந்து, ராசா சாஹிப்பின் படைகள் ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளுக்கு அச்சுறுத்தல் விடுப்பதற்காகக் காவேரிப்பாக்கத்திற்கு நகர்ந்தன. கிளைவ் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். காவேரிப்பாக்கம் போரில் ஆங்கிலேயர்கள் வெற்றி பெற்றனர் (23 பிப்ரவரி 1752).

கடந்த 1750இல் இங்கிலாந்து திரும்பி 1752இல் மீண்டும் இந்தியா வந்த லாரன்ஸ் திருச்சிராப்பள்ளி முற்றுகையை முறியடிக்க அனுப்பப்பட்டிருந்த படை கிளைவ் பொறுப்பில் இருப்பதைக் கண்டார். மூத்த அதிகாரியாக லாரன்ஸ் அந்தப் படைக்கு தலைமையேற்றாலும், அதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற நடவடிக்கைகளில் கிளைவின் பங்களிப்புக்கான அங்கீகாரத்தை அவருக்கு முழுமையாக வழங்கினார்.

இந்தப் படையெடுப்புக்கு லாரன்ஸ், கிளைவை தனது இரண்டாவது தளபதியாக நியமித்தார். படையை இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்க வேண்டுமென்றும் ஒரு பிரிவு திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கிச் செல்லவும், மற்றொரு பிரிவு பிரெஞ்சுகாரர்களின் பின்வாங்கலைத் தடுக்கவும் வேண்டுமென கிளைவ் லாரன்ஸிடம் பரிந்துரைத்தார்.

பரந்த அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு படைவீரரான லாரன்ஸ், கிளைவின் அசாதாரணமான ராணுவத் திறமையைப் புரிந்துகொண்டு உடனடியாக அந்தத் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆற்காட்டில் செய்தது போலவே, கிளைவிடம் அவரது திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவர் தனது படைப் பிரிவுடன் அணிவகுத்துச் சென்று, பிரெஞ்சு படைகளின் தளபதி ஜாக் லா மற்றும் டுப்ளே இடையிலான தகவல் தொடர்புப் பாதைக்கு அப்பால் அவர்களை அனுப்பினார்.

ஸ்ரீரங்கம் மற்றும் திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கிச் செல்லும் பிரெஞ்சு மீட்புப் படைகளை இடைமறிப்பதற்காக கிளைவ் தனது மற்றொரு படை பிரிவை சமயபுரத்தில் நிலைநிறுத்தினார். மாரியம்மன் கோவில் வளாகத்தில் நடந்த சண்டையின்போது, கிளைவ் சுடப்பட்டு இரண்டு இடங்களில் காயமடைந்தார். இருப்பினும் பிரெஞ்சு படைகளை வெற்றிகரமாக விரட்டியடித்து, ஆங்கிலேயர்கள் அப்பகுதியின் மீதான தங்கள் பிடியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டனர் (19–20 மார்ச் 1752).

ஏப்ரல் 9ஆம் நாள், திருச்சிராப்பள்ளியில் இருந்து வெளியே வந்த வீரர்களுடன் லாரன்ஸ் இணைந்துகொண்டார். இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு (ஏப்ரல் 11) நகரை முற்றுகையிட்டிருந்த வீரர்கள் மீது லாரன்ஸ் ஒரு திடீர்த் தாக்குதலை நடத்தினார். இந்தத் தாக்குதலால், பிரெஞ்சு தளபதி ஜாக் லாவும் அவரது படைகளும் முற்றுகையைக் கைவிட்டு ஸ்ரீரங்கத்திற்குப் பின்வாங்கினர்.

ஆங்கிலேயர்கள் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்த பிரெஞ்சு வீரர்களைச் சூழ்ந்ததால் ஆங்கிலேயர்களிடம் சரணடைவதைவிட ஆங்கிலேயர்களுக்கு உதவ வந்திருந்த தஞ்சாவூர் படைகளிடம் சரணடைய சந்தா சாகிப் முடிவு செய்தார்.

ஆனால், அவர் மீண்டும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதையோ அல்லது நில வருவாய் தொடர்பான உரிமைகளைக் கோருவதையோ தடுக்கும் நோக்கில், தஞ்சாவூர் மன்னர் ராஜா பிரதாப் சிங் அவரைக் கொல்ல உத்தரவிட்டார். அதன்படி, 1752ஆம் ஆண்டு ஜூன் 14ஆம் தேதியன்று அவர் தலை துண்டிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். அதே நாளிலே லா பிரெஞ்சு படைகளைச் சரணடையச் செய்தார். இந்த நிகழ்வு, இந்தியாவில் குடியேற்றத்தை நிறுவுவதற்கான டூப்ளேவின் கனவுகளைத் தகர்த்ததுடன், தென்னிந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திற்கான அடித்தளத்தையும் அமைத்தது.

திருச்சிராப்பள்ளி வெற்றிக்குப் பிறகு, கிளைவ் டேவிட் கோட்டைக்குத் திரும்பினார். மேற்கொண்ட கடுமையான ராணுவ பணிகள் அவரது உடல்நலத்தைப் பாதித்ததால், ஓய்வெடுக்க அக்டோபர் மாதத் தொடக்கத்தில் சென்னைக்குச் சென்றார். அங்கு, தமக்கு நண்பராக இருந்த எழுத்தர் ஒருவரின் சகோதரியான மார்கரெட் மாஸ்க்லினை திருமணம் செய்துகொண்டு, பின்னர் ஓய்வெடுக்க இங்கிலாந்துக்கு திரும்பினார்.

புகழ்பெற்ற ராணுவ வீரராகப் பெரும் செல்வத்துடன் 1753 பிப்ரவரியில் இங்கிலாந்து சென்ற அவரை கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் இயக்குநர்கள் அன்புடன் வரவேற்று, வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட வாள் ஒன்றை அவருக்குப் பரிசாக அளித்தனர்.

கிளைவ் இங்கிலாந்தில் மிகுந்த வசதியுடன் வாழ்வதற்குப் போதுமான பணத்தைச் சம்பாதித்து இருந்ததால் அவர் அப்போது இந்தியாவுக்கு திரும்புவதை விரும்பவில்லை. மாறாக நாடாளுமன்றத்தில் நுழைவதற்கான வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்க விரும்பினார்.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் வந்த அடுத்த ஆண்டே நாடாளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது. புனித மைக்கேல் தொகுதியில் போட்டியிட்ட கிளைவுக்கு மீண்டும் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம் அவரை இந்தியாவுக்கு திரும்பும்படி கட்டாயப்படுத்தின.

அவரது வேண்டுகோளின் பேரில், இயக்குநர்கள் குழு அவருக்கு அரசர் படையில் லெப்டினன்ட் கர்னல் பதவியை வழங்கி, புனித டேவிட் கோட்டையின் ஆளுநராகவும் தளபதியாகவும் நியமித்ததுடன், சென்னை ஆளுநர் பதவிக்கான அடுத்த சந்தர்ப்பத்தையும் அவருக்கு வழங்கியது.

இது ராபர்ட் கிளைவ் பற்றிய இரு பாக தொடரின் முதல் பாகம்.

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு