அதனால்தான் சில அரிய சம்பவங்களில் 60 நிமிடங்கள், 70 நிமிடங்கள் அல்லது அதற்கு மேல் கூட உயிர்ப்பிக்கும் முயற்சிகள் தொடரப்பட்டுள்ளன. 78 நிமிடங்கள் கழித்தும் ஒரு வீரர் மீண்டிருப்பது அரிதானதுதான். ஆனால் மருத்துவ ரீதியாக சாத்தியமற்றது அல்ல.

பிரிட்டிஷ் இதய நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த காத்தி ராஸ், “சிபிஆரை ஆரம்பத்திலேயே மேற்கொள்வது, மருத்துவர்கள் நோயாளியை காப்பாற்ற தேவையான நேரத்தைப் பெற்றுத் தருகிறது. 78 நிமிடங்கள் என்பது நீண்ட நேரம்தான். ஆனால், மருத்துவ வரலாற்றில் இதுபோன்ற சம்பவம் கேள்விப்படாத ஒன்று அல்ல” என்று 2012-ல் பிபிசியிடம் தெரிவித்திருந்தார்.

உடனே தொடங்குவது.

இருதயவியல் மருத்துவர் ரெஃபாய் சௌகத் அலி சிபிஆர் உடனே தொடங்குவது ஏன் முக்கியம் என்று விளக்குகிறார்.

“இதயம் நின்றவுடன் மூளைக்கு செல்லக் கூடிய ரத்த ஓட்டம் நின்றுவிடும். சிபிஆர் கொடுப்பதனால் சில நேரங்களில் இதயம் இயங்க தொடங்கினாலும், மூளையை மீண்டும் இயங்க வைக்க முடியாமல் போகும். அப்போது நோயாளி நிரந்தர கோமா நிலைக்கு செல்ல வாய்ப்புண்டு. எவ்வளவு முறையாக சிபிஆர் வழங்குகிறோம் என்பதை பொருத்தும் இது அமையும். பொது இடங்களில் இருப்பவர்கள் சிபிஆர் வழங்கும் போது, அது மருத்துவமனையில் வழங்குவது போன்று இருக்காது. தேவையான அளவு வலுவாக மார்பை அழுத்தாவிட்டால், மூளைக்கான ரத்த ஓட்டம் சீராகாது. மருத்துவமனையில் ரத்த அழுத்தம் உட்பட உடலின் பல முக்கிய சுட்டிகள் கண்காணிக்கப்பட்டுக் கொண்டே சிபிஆர் வழங்கப்படும்” என்கிறார் மருத்துவர் ரெஃபாய்.

மார்பு அழுத்தங்களை இடையில் அடிக்கடி நிறுத்தக்கூடாது.

சிபிஆர் யாருக்கு கொடுக்கக் கூடாது என்று மருத்துவர் ரெஃபாய் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

“சாலை விபத்தில் அடிபட்டு மார்பு பகுதியில் காயம் ஏற்பட்ட ஒருவருக்கு சிபிஆர் வழங்கக் கூடாது. ஏற்கெனவே மார்பு எலும்புகள் சேதமடைந்திருக்கக்கூடும் என்று நபருக்கு சிபிஆர் வழங்குவது அவரது உடல்நிலையை மோசமாக்கிவிடும்” என்று எச்சரிக்கிறார்.

அமெரிக்கன் ஹார்ட் அசோசியேஷன் ஆதரிக்கும் சர்வதேச உயிர்ப்பிப்பு வழிகாட்டுதல்களும், ஆரம்பகட்ட சிபிஆர் மற்றும் விரைவான டெஃபிப்ரிலேஷன் (Rapid Defibrillation) ஆகியவை உயிர் பிழைப்பை அதிகரிக்கும் முக்கிய காரணிகள் எனக் கூறுகின்றன.

விரைவான டெஃபிப்ரிலேஷன் என்பது இதயத் துடிப்பு ஆபத்தான முறையில் நின்றுவிட்டாலோ அல்லது ஒழுங்கற்ற நிலையில் இருந்தாலோ, டெஃபிப்ரிலேட்டர் கருவி மூலம் மின் அதிர்ச்சி கொடுத்து இதயத்தை மீண்டும் இயல்பாகத் துடிக்கச் செய்யும் நடவடிக்கையாகும்.

இதய நிறுத்தம் ஏற்பட்ட முதல் சில நிமிடங்களுக்குள் இதைச் செய்தால், உயிர் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பு கணிசமாக அதிகரிக்கும் என ஐரோப்பிய உயிர்ப்பிப்பு கவுன்சில் குறிப்பிடுகிறது.

இதய நிறுத்தம் ஏற்பட்டால் உடனடி சிகிச்சை இல்லாமல் சில நிமிடங்களுக்குள் மரணம் ஏற்படலாம். இதயம் நின்றுவிட்ட நிலையில் மூளை மற்றும் பிற முக்கிய உறுப்புகளுக்கு ரத்தம் செல்லாது. சிபிஆர், அந்த ரத்த ஓட்டத்தை தற்காலிகமாகத் தொடர்ந்து வைத்திருக்க உதவுகிறது.

அதாவது, சிபிஆர் எல்லா நோயாளிகளையும் காப்பாற்றும் “அதிசய சிகிச்சை” அல்ல. ஆனால் உயிரைக் காப்பாற்றக்கூடிய வாய்ப்பை உருவாக்கும் முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான நடவடிக்கை என மருத்துவ குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

மருத்துவ ஆய்வுகளின் அடிப்படையில்,

“பொதுவாக 30 முதல் 45 நிமிடங்கள் வரை சிபிஆர் கொடுத்த பிறகும், பலன் இல்லை என்றால், அப்போது அடுத்த என்ன செய்யலாம் என்று யோசிப்போம். நோயாளியின் வயது, அவருக்கு ஏற்கெனவே இருதய பாதிப்புகள் இருக்கின்றனவா, இதய துடிப்பில் ஏதேனும் சில மாற்றங்களாவது தோன்றுகின்றனவா என்று பல காரணிகளை ஆராய்ந்து அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையை முடிவு செய்வோம். இளம் வயதினருக்கு உயிர் பிழைக்கும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால், அவர்களுக்கு அதிக நேரம் சிபிஆர் வழங்கப்படக்கூடும்” என்று கூறுகிறார் மருத்துவர் ரெஃபாய்.

அதே போல தண்ணீரில் மூழ்கியவர்களுக்கும் அதிக நேரம் சிபிஆர் வழங்கலாம் என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

“நீச்சல் குளத்தில் மூழ்கியவர்கள், குளங்கள், கிணறுகளில் விழுந்தவர்களுக்கு நீரை வெளியேற்ற நீண்ட நேரம் சிபிஆர் வழங்கலாம்” என்கிறார்.

இதய நிறுத்தம் ஏற்பட்டவரின் உயிரைக் காப்பாற்றும் முதல் சில நிமிடங்களே உண்மையான பொன்னான நேரம் என்று மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர்.

மருத்துவர்களின் கூற்றுப்படி செய்ய வேண்டியவை என்ன?

மருத்துவர்களின் கூற்றுப்படி செய்யக் கூடாதவை என்ன?

– இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு